หนานซียกมุมปาก ยิ้มบาง ๆ
“ใช่ค่ะ ลาก่อน”
“กู้โม่หาน ฉันขอโทษจริง ๆ ที่ก่อนหน้านี้สร้างความลำบากใจให้คุณมากมาย และขอโทษที่ทำให้คุณต้องตกที่นั่งลำบาก แต่คุณวางใจได้ ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว เซี่ยหนานมารับฉันแล้ว ฉันต้องกลับไปแล้วค่ะ”
“เพราะฉะนั้น เราคงต้องลากันตรงนี้ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ!”
ขณะพูด มุมปากของเธอยังคงแต้มรอยยิ้มจาง ๆ ไว้เสมอ
ราวกับการได้กลับไปเป็นเรื่องที่ทำให้เธอปลาบปลื้มและมีความสุขอย่างยิ่ง
เมื่อคำสุดท้ายสิ้นเสียง หนานซีก็ไม่หยุดรั้งรอแม้แต่วินาทีเดียว
เธอหันหลัง ก้าวฉับ ๆ เดินออกไปอย่างดื้อรั้น
เมื่อมองตามแผ่นหลังที่กำลังจากไป จู่ ๆ ความเจ็บปวดมหาศาลก็โถมเข้าหากู้โม่หาน
เขารีบยื่นมือออกไป แต่ก็สายเกินไปแล้ว ปลายนิ้วของเขาไม่ทันได้แตะชายเสื้อของเธอด้วยซ้ำ
ตรงหน้าเหลือเพียงสีแดงวูบหนึ่ง
สีแดงเลือนราง ราวกับไม่มีอยู่จริง
เขายื่นมือออกไปหวังจะคว้าไว้ ทว่ากลับคว้าอะไรไม่ได้เลย
ทำได้เพียงมองเธอเดินไกลออกไปเรื่อย ๆ อย่างช่วยอะไรไม่ได้
ทันใดนั้น ราวกับเพิ่งได้สติ เขาทำตามสัญชาตญาณของร่างกาย รีบวิ่งตามไป
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของโจวเสี่ยวจิ้งก็ดังมาจากด้านหลัง “โม่หาน อย่า... อย่าไปนะ”
“ฉันขอร้อง อย่าไปเลย”
“วันนี้เป็นวันมงคลของเรา คุณสัญญาแล้วว่าจะให้ฉันเป็นเจ้าสาว อย่าไปได้ไหมคะ?”