“ได้ไหม?”
“เขายังจำได้อยู่หรือเปล่า?”
หนานซีมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าไม่กล้าคาดหวังอะไรอีกแล้ว
โจวเซี่ยหนานมองเธอ ก่อนตอบอย่างหนักแน่นว่า “ได้สิ”
หนานซีมองเมฆที่ลอยเอื่อยอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก
ใบหน้าสวยละเมียดสะท้อนอยู่ในแสงอาทิตย์อัสดงสีส้มแดง ยิ่งดูอ่อนหวานละมุนละไม
บางทีเพราะเคยผิดหวังมาแล้ว เธอจึงไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองมีความหวังอีก
เธอไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง
เขาคิดจริง ๆ หรือว่าเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แล้วกำลังตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง?
หรือว่าเขาทำพิธีแต่งงานกับโจวเสี่ยวจิ้งเสร็จแล้ว และกำลังเข้าหออยู่?
หรือบางทีเขาอาจไม่รู้เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้นเลยด้วยซ้ำ
จังหวะนั้นเอง ผ้าห่มผืนหนึ่งก็คลุมลงบนตัวเธอ เสียงอบอุ่นของโจวเซี่ยหนานดังขึ้นข้างหู “อย่าคิดมากเลย นอนพักให้เต็มที่ พอตื่นขึ้นมาเราก็ถึงแล้ว”
“อืม!”
หนานซีพยักหน้า แล้วหลับตาลงเบา ๆ
……
ลู่เจี้ยนเซินตามหาหนานซีอย่างบ้าคลั่งตลอดทั้งวัน สถานที่ไหนที่พอจะตามหาได้ เขาก็ไปมาจนครบ แต่กลับไม่พบร่องรอยของหนานซีเลยแม้แต่น้อย
“ซีซี ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง?”
เขาคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด
ยามเสียใจ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ในนั้นมีรูปที่เขาถ่ายให้เธอริมทะเลในวันนั้น
ทุกรูปทำให้เขาคิดถึงเธอแทบคลั่ง
ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
โจวมารดาเป็นคนโทรมา