เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ลู่เจี้ยนเซินก็ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดอย่างรวดเร็ว
หัวใจของเขาแขวนอยู่ตลอดเวลา
“ซีซี...”
“ลูก...”
เขาอ้าปาก พยายามเปล่งเสียงเรียกอย่างสุดกำลัง
แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ริมฝีปากก็ทำได้เพียงสั่นเบา ๆ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย
คนรอบข้างเองก็ฟังไม่ออกว่าเขาต้องการสื่ออะไร
เมื่อถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ไฟผ่าตัดสว่างขึ้น พอยาชาถูกฉีดเข้าสู่ร่างกาย เขาก็หมดสติไปอย่างสิ้นเชิง ไม่รับรู้สิ่งใดอีก
อีกด้านหนึ่ง หลินเซียวกำลังโทรศัพท์อย่างร้อนใจ
เพราะสถานที่อยู่ห่างไกลและสภาพถนนไม่ดี ระหว่างทางไปโรงพยาบาล รถจึงโยกกระแทกอย่างหนัก
หนานซีเริ่มมีอาการมดลูกบีบตัวและเจ็บท้องอยู่ก่อนแล้ว พอรถกระแทกไปมา เธอก็ยิ่งทรมานมากขึ้น
เธอนอนอยู่บนรถ เส้นผมยุ่งเหยิง เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
เพราะความเจ็บปวด เธอกัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำเบาะไว้สุดแรง
เลือดยังคงไหลอยู่ใต้ร่าง
หลินเซียวนั่งอยู่ข้าง ๆ ทำอะไรไม่ถูกไปหมด
ที่สำคัญคือ ทำไมคุณลู่ยังไม่มาอีก?
ถ้าคำนวณตามเวลาปกติ จุดที่เขานัดไว้เป็นตำแหน่งตรงกลาง คุณลู่ย่อมมาถึงได้แน่นอน
แต่ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
ทางนั้นกลับไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย
ยิ่งไปกว่านั้น โทรไปกี่ครั้งก็ไม่มีใครรับสาย
ทุกอย่างผิดปกติไปหมด
แต่หลินเซียวไม่กล้าบอกเรื่องพวกนี้กับหนานซี
เขารู้ว่าแรงใจที่ช่วยให้คุณนายอดทนต่อไปได้ก็คือคุณลู่ เธอเฝ้ารออยู่ในใจ หวังให้คุณลู่รีบมาถึง