เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที
หัวใจของหลินเซียวแขวนอยู่บนเส้นด้าย
หัวใจของหนานซีก็ทุกข์ทรมานไม่ต่างกัน
ทุกวินาทีล้วนมีค่าอย่างยิ่ง
ทว่า สิ่งที่ต้องทำได้ก็มีเพียงรอ
ท่ามกลางการรอคอยอันยาวนาน...
เสียงที่ดังมาจากปลายสายมีเพียงเสียงเรียกโทรศัพท์ ไม่มีใครรับสาย
แม้ในใจจะยังมีความหวังริบหรี่ หนานซีก็ยังจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา เฝ้ารอฟังว่าเสียงของลู่เจี้ยนเซินจะดังขึ้นมาเมื่อไร
แต่เสียงผู้หญิงจากระบบกลับดังขึ้นแทน “สวัสดีค่ะ หมายเลขที่คุณโทรหาได้ปิดเครื่องแล้ว”
เสียงนั้นดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คราวนี้หนานซีไม่อาจหาเหตุผลมาปลอบตัวเองได้อีกแล้ว
และไม่อาจหลอกตัวเองต่อไปได้อีกเช่นกัน
“หลินเซียว ช่างเถอะ”
“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้แล้ว”
สิ้นเสียง หนานซีก็หลับตาลงอย่างเจ็บปวด
หยาดน้ำตาสายหนึ่งไหลจากหางตาเงียบ ๆ ด้วยความเศร้า
ในเมื่อรอเขาไม่ไหว
เธอก็คงทำได้เพียงเข้มแข็งและเผชิญเส้นทางข้างหน้าตามลำพัง
จะเจ็บปวดหรือทรมานแค่ไหนก็ตาม
แม้แต่การคลอดลูก เธอก็ต้องเผชิญเพียงลำพัง
ในเมื่อคนที่คอยห่วงใยเธอไม่อยู่ข้างกายแล้ว ต่อให้ร้องไห้หรือตะโกนออกมาก็ไร้ความหมาย
ดังนั้น เมื่ออาการมดลูกบีบตัวกลับมาอีกครั้ง หนานซีจึงทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น ไม่ส่งเสียงร้องออกมาอีก
มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดที่ดังก้องอยู่ในรถ
ทว่าเสียงนั้นทั้งทรมานและอัดอั้นอย่างยิ่ง