ลู่เจี้ยนเซินรีบกดรับสายทันที น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า “เจอหรือยัง?”
“คุณลู่ เจอคุณนายแล้วครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เจี้ยนเซินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ทว่าวินาทีถัดมา เสียงของหลินเซียวก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แต่สถานการณ์ของคุณนายไม่ค่อยดีครับ เธอเสียเลือดไปมาก อาจคลอดก่อนกำหนดในอีกไม่ช้า”
“ส่งตำแหน่งมาให้ผม ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
พอเก็บโทรศัพท์ ลู่เจี้ยนเซินก็วิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่งทันที
แต่ในจังหวะที่เขาใกล้ถึงประตูและกำลังจะออกไป จู่ ๆ เสียงของฟางชิงเหลียนก็ดังมาจากด้านหลัง “เจี้ยนเซิน ถ้าคุณกล้าขยับอีกก้าว ฉันรับรองว่าชาตินี้คุณจะไม่มีวันได้เจอหนานซีอีก”
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมหาเธอเจอแล้ว”
พูดจบ ลู่เจี้ยนเซินก็เดินหน้าต่อ
“หึ...งั้นเหรอ?”
สิ้นเสียงฟางชิงเหลียน
จู่ ๆ ก็มีเสียงปังดังขึ้น ตามด้วยโคมระย้าบนเพดานที่ร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างแรง
เสียงปืน!
ลู่เจี้ยนเซินค่อย ๆ หันกลับไป เห็นฟางชิงเหลียนถือปืนอยู่ในมือ ปากกระบอกปืนเล็งตรงมายังหัวใจของเขา
มือของฟางชิงเหลียนวางอยู่บนไกปืน ดวงตาเย็นชาและเด็ดเดี่ยว “ลู่เจี้ยนเซิน ฉันสั่งให้คุณหยุด ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าคุณ”
“ซีซีกำลังจะคลอดก่อนกำหนด ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ต้องไปอยู่ข้างเธอ ฟางชิงเหลียน คุณหยุดผมไม่ได้หรอก”
ลู่เจี้ยนเซินหันหลังกลับ เดินหน้าต่อไป
ฟางชิงเหลียนมองแผ่นหลังของเขาแล้วตะโกนอย่างสิ้นสติ “หยุดนะ ลู่เจี้ยนเซิน ฉันบอกให้หยุด!”