เมื่อได้ฟังคำตอบของเธอ ลู่เจี้ยนเซินก็ยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นสดใสราวแสงอรุณในฤดูใบไม้ผลิ งดงามจับตา ทั้งเย้ายวนและชวนให้หัวใจสั่นไหว
มันตรงเข้าไปถึงกลางใจ ทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
ต้องบอกว่าคำตอบของเธอทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมากจริง ๆ
ลู่เจี้ยนเซินมองเธอพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “คุณหนานซี ผมต้องบอกคุณไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่คนที่จีบติดง่าย ๆ ไม่ใช่ว่าคุณจะจีบผมได้สำเร็จอย่างง่ายดายหรอก”
“หลายปีมานี้มีคนตามจีบผมตั้งเยอะ ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าทำไมตอนนั้นผมถึงโพสต์ทะเบียนสมรสของเราสมัยก่อนลงเวยป๋อ ก็เพื่อให้พวกเธอตัดใจน่ะสิ”
วันนี้คงร้องไห้มากเกินไป เสียงของหนานซีจึงแหบพร่า ทั้งจมูกยังตัน ๆ อีกด้วย
พอนึกถึงเรื่องในอดีต เธอก็ยื่นมือไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของลู่เจี้ยนเซินมาทันที แล้วใช้มันเช็ดน้ำตาบนใบหน้า
เมื่อครู่เธอยังร้อนใจและหวาดกลัวมากอยู่เลย
แต่ตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็ไม่ร้อนใจขนาดนั้นแล้ว
หลังเช็ดน้ำตาเสร็จ เธอมองลู่เจี้ยนเซิน ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังทีละคำ “ถ้าอย่างนั้นคุณลู่คะ ใช้เวลาทั้งชีวิตตามจีบคุณ พอไหมคะ?”
“ถ้ายังไม่พอ แล้วถ้าเป็นชาติแล้วชาติเล่าล่ะ?”
ชีวิตคนเรายาวนานนัก เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่ยอมให้อภัยเธอ
ตอนนี้ขอแค่เขายังยืนอยู่ข้างเธอ เธอก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
“ไม่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตหรอก” จู่ ๆ ลู่เจี้ยนเซินก็พูดขึ้น
หนานซีกำลังจะเอ่ยปาก แต่ลู่เจี้ยนเซินพูดต่อว่า “ชาติแล้วชาติเล่าก็ไม่ต้องเหมือนกัน”