บ้านดินหลังนั้นทรุดโทรมอย่างยิ่ง
มีเพียงเตียงหนึ่งหลัง บนเตียงไม่มีแม้แต่ผ้านวมหรือผ้าปู มีแค่ฟางปูอยู่ชั้นหนึ่ง
หลังจากหนานซีถูกขังเข้าไป ประตูก็ถูกล็อกอย่างรวดเร็ว
ด้านนอกประตูมีคนผลัดกันเฝ้าอยู่ตลอด
ราตรีมาเยือน บ้านทั้งหลังก็หนาวเย็นราวกับห้องแช่แข็ง
ลมหวีดหวิวพัดผ่านหลังคา กระแสลมเย็นโถมเข้ามาเป็นระลอก
หนานซีตัวสั่นงันงก หลบอยู่ตรงมุมกำแพง ร่างทั้งร่างหนาวจนสั่นสะท้าน
ในห้องไม่มีอะไรเลย มือเท้าของเธอเย็นเฉียบ ทั่วร่างแทบไม่เหลือไออุ่น
ค่ำคืนมืดลงเรื่อย ๆ
ท้ายที่สุด เธอทำได้เพียงเอาฟางทั้งหมดมาคลุมตัว เพื่อประคองความอบอุ่นไว้ได้บ้าง
ค่ำคืนช่างยาวนานและทรมาน
รุ่งเช้า เธอยังไม่ตื่น
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังปัง ๆ
วินาทีถัดมา ประตูเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ไม่นาน ชายสองคนก็ลากเธอไปยังอีกที่หนึ่ง
แม้ในใจจะคาดการณ์ไว้ตั้งนานแล้ว แต่พอใบหน้าของฟางชิงเหลียนปรากฏตรงหน้า ใบหน้าของหนานซีก็ซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว ไร้สีเลือดแม้แต่น้อย
คนที่ยอมใช้ทั้งกำลังคน ทรัพยากร และเงินทองมหาศาล ทั้งยังไม่เลือกวิธีการใด ๆ เพื่อจับเธอมาถึงที่นี่ในเวลานี้
ลองคิดดูให้ดี นอกจากฟางชิงเหลียนแล้ว ก็คงไม่มีใครอีก
ดูท่าอีกฝ่ายจะเกลียดเธอเข้ากระดูกดำจริง ๆ
แต่ถึงจะหวาดกลัว หนานซีก็ยังพยายามบังคับตัวเองให้สงบลง
ยิ่งเธอสงบนิ่งมากเท่าไร ความเกลียดชังในแววตาของฟางชิงเหลียนก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น