“ซีซี ฉันรู้นะว่าเธอคงแทบรอไม่ไหวที่จะตามหาพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง ข้อเรียกร้องของฉันง่ายมาก แค่หนึ่งแสน ขอแค่หนึ่งแสน ฉันจะบอกความลับนี้ให้เธอทันที”
พอได้ยินคำพูดของตู้กั๋วคุน หนานซีก็โกรธจนมือทั้งสองข้างสั่นเทา
เธอประเมินเขาสูงเกินไปจริง ๆ
เขาจะใจดีขนาดนั้นได้ยังไง?
จะบอกความลับให้เธอฟรี ๆ ได้ยังไง?
สุดท้ายก็ยังต้องการเงินอยู่ดี
หนานซีโมโหจนวางสายไปทันที
แต่พอใจเย็นลง เธอกลับได้สติขึ้นมาไม่น้อย
เงินหนึ่งแสน จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย
เธอสามารถหาเงินก้อนนี้ได้สบาย ๆ จริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น แค่หนึ่งแสนก็แลกกับความลับเกี่ยวกับพ่อได้ พอคิดแบบนี้แล้ว เธอก็รู้สึกว่าไม่ขาดทุนเลยสักนิด
ตู้กั๋วคุนรู้อยู่แล้วว่าเธอคิดแบบนี้ ถึงได้เรียกเงิน “หนึ่งแสน”
เพราะเขารู้ว่าถ้าเรียกหนึ่งล้าน คงไม่มีทางได้แน่
คิดทบทวนอยู่พักใหญ่ หนานซีก็โทรกลับไปหาเขาอีกครั้ง “ได้ หนึ่งแสน ฉันตกลง”
“คุณบอกความลับกับฉันก่อน แล้วฉันจะโอนเงินให้”
ใครจะคิดว่าตู้กั๋วคุนกลับหัวเราะเย็นชา “ซีซี ฉันไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นนะ เธอคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง ถ้าฉันบอกเธอไปแล้ว เธอไม่ให้เงินฉันขึ้นมาจะทำยังไง?”
หนานซีเองก็เป็นกังวลเรื่องเดียวกัน
เธอกลัวว่าถ้าโอนเงินไปแล้ว ตู้กั๋วคุนจะจงใจหลอกเธอ บอกว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย
เธอจำเป็นต้องระวังความเป็นไปได้นี้ไว้
ท้ายที่สุด ตู้กั๋วคุนก็เสนอทางสายกลาง “เอาอย่างนี้ เธอถอนเงินสดหนึ่งแสนมา เราแลกเงินกับข่าวกัน แบบนี้ยุติธรรมดีไหม?”