“เจี้ยนเซิน ฉันขอร้องคุณ ฉันรู้แล้วว่าผิด ฉันเสียใจแล้วจริง ๆ”
“ปล่อยให้แม่ลูกอย่างเรามีทางรอดเถอะ คุณดูแม่ฉันสิ แกเสียสติไปแล้ว ถึงขั้นจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร หรือฉันเป็นใคร”
“แม่เป็นคนหยิ่งทระนงขนาดไหน แต่เมื่อกี้กลับกลัวจนฉี่ราดต่อหน้าทุกคน”
“ฉันขอร้อง เห็นแก่ความน่าสงสารของพวกเราสักครั้ง ปล่อยพวกเราไปเถอะ”
โจวเสี่ยวจิ้งคุกเข่าตัวตรงอยู่บนพื้น
บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ท่าทางชวนให้สงสารจับใจ
น่าเสียดายที่ผู้ชายตรงหน้าเธอไม่ใช่ “กู้โม่หาน” คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
เขาคือลู่เจี้ยนเซิน เป็นลู่เจี้ยนเซินของหนานซี
ดังนั้นเขาจึงไม่หลงกลท่าทางน่าสงสารเช่นนี้อีก และไม่มีวันรู้สึกผิดหรือโทษตัวเองอีกแล้ว
“คุณมาขอผิดคนแล้ว” ลู่เจี้ยนเซินตอบเสียงเย็นชา
“ยิ่งไปกว่านั้น การที่แม่คุณจงใจทำร้ายคนเป็นความจริง ผมช่วยอะไรไม่ได้ ต่อให้ขอร้องผมก็ไม่มีประโยชน์”
โจวเสี่ยวจิ้งได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลายอย่างชัดเจน
เธอคุกเข่าลงแล้ว ยอมสละศักดิ์ศรีและความหยิ่งทระนงทั้งหมด ทิ้งทุกอย่างเพื่อมาขอร้องเขา
แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยแม่ของเธอไป
ดูเหมือนเธอจะคิดผิด เขาไม่ใช่ “กู้โม่หาน” อีกแล้วจริง ๆ
“คุณลู่เจี้ยนเซิน ฉันขอเรียกชื่อคุณอย่างจริงจังและจริงใจ ขอร้องให้คุณไว้ชีวิตแม่ลูกอย่างเราสักครั้ง”
พูดจบ โจวเสี่ยวจิ้งก็ก้มหน้าก้มตา โขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดังเป็นครั้งแรก