“อะไรนะ?”
แม่โจวลืมตาขึ้น มองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ
ลู่เจี้ยนเซินเพียงมองเธออย่างเย็นชา “สิ่งที่คุณทำเข้าข่ายจงใจทำร้ายร่างกาย ในเมื่อทำร้ายผมแล้ว ก็ต้องชดใช้”
“ไม่!” แม่โจวร้องเสียงหลง
เธอรีบวิงวอนต่อ “โม่หาน มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันนะ ป้าผิดไปแล้ว ป้าขอโทษ ยอมรับผิดกับเธอได้ไหม? ค่ารักษาพยาบาลของเธอ พวกเราจะรับผิดชอบเอง”
ลู่เจี้ยนเซินหัวเราะหยัน พลางกดแผลไว้แล้วเอ่ยว่า “สายไปแล้ว”
เห็นเขาเย็นชาเช่นนี้ แม่โจวก็กลัวจนเสียขวัญไปหมด
เธอหันกลับไปคว้าแขนโจวเสี่ยวจิ้งไว้ทันที
“ลูก รีบช่วยขอร้องให้แม่หน่อย แม่แก่ปูนนี้แล้ว ยังไม่เคยเข้าโรงพักเลยสักครั้ง”
“แม่อายุมากขนาดนี้แล้ว ถ้าถูกขังอยู่ในคุก แม่จะมีชีวิตต่อไปได้ยังไง!”
โจวเสี่ยวจิ้งรีบกอดแม่ไว้ “แม่ ไม่ต้องกลัวนะ หนูจะไม่ปล่อยให้แม่เข้าไปหรอก”
จากนั้นเธอก็เดินตรงไปหาลู่เจี้ยนเซิน “โม่หาน ไม่สิ ตอนนี้ฉันควรเรียกคุณว่าเจี้ยนเซินแล้ว”
“เห็นแก่ฉัน ให้โอกาสแม่ฉันสักครั้งได้ไหม? แม่แค่เป็นห่วงฉันมากเกินไป คุณช่วยเข้าใจความรู้สึกของแม่ที่รักและห่วงลูกได้ไหม อย่าถือสาแม่เลยนะ”
ได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของลู่เจี้ยนเซินยังคงเย็นชา หัวใจไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เขาเลิกเปลือกตาขึ้น มองโจวเสี่ยวจิ้งอย่างเฉยเมย ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาสั้น ๆ ว่า “คำตอบของผมคือ ไม่ได้”