“ไม่” กู้โม่หานกลับยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนตอบแทนเธออย่างมั่นใจ
“คุณเข้าใจผิดแล้ว วันนี้ฉันมีสติแจ่มชัดและเป็นปกติดี คนที่ผิดปกติคือฉันเมื่อก่อนต่างหาก”
จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา นิ้วยาวไล่ชี้ไปยังพ่อของโจวเสี่ยวจิ้ง แม่ของเธอ และสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ตัวเธอ
“ดี วันนี้ถึงเวลาสะสางทุกอย่างให้จบแล้ว”
โจวเสี่ยวจิ้งยิ่งฟังก็ยิ่งร้อนใจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลางสังหรณ์ของผู้หญิงหรือเปล่า เธอรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่
“โม่หาน อย่าทำให้ฉันกลัวสิ คุณเป็นอะไรไปกันแน่? หรือเพราะฉันเกิดเรื่องขึ้น แล้วคุณเห็นกับตา เลยตกใจใช่ไหม?”
มาถึงตอนนี้แล้ว โจวเสี่ยวจิ้งก็ยังเสแสร้งไม่หยุด
กู้โม่หานหัวเราะเยาะ ก่อนสะบัดมือขวา สิ่งของทั้งหมดในมือของเขาพลันปลิวใส่หน้าโจวเสี่ยวจิ้ง
“เลิกแสดงละครได้แล้ว!”
“โจวเสี่ยวจิ้ง คุณหลอกฉันจนเจ็บปวดแทบตาย!”
“ทำไม คิดว่าคุณจะหลอกฉันไปได้ตลอดชีวิต หรือคิดว่าฉันจะไม่มีวันนึกออกว่าตัวเองเป็นใคร?”
เสียงดังปัง คำพูดของกู้โม่หานราวกับระเบิดใต้น้ำที่ปะทุขึ้นในใจโจวเสี่ยวจิ้งอย่างฉับพลัน ส่งแรงกระแทกมหาศาล
“คุณ...”
เธอนั่งนิ่งงันอยู่บนเตียงผู้ป่วย ครู่ใหญ่กว่าจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างเหม่อลอย “คุณจำได้หมดแล้วใช่ไหม?”
“แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?” ลู่เจี้ยนเซินจ้องเธอด้วยแววตาเย็นชา
ราวกับเสียการควบคุมไปชั่วขณะ โจวเสี่ยวจิ้งยื่นมือขึ้นมาปิดปากอย่างบ้าคลั่ง