“ลูกของเธอใกล้คลอดแล้ว เธออยากให้ผมรับเด็กคนนั้นเป็นลูกในนามพ่อ” ลู่เจี้ยนเซินกล่าว
“แล้วคุณล่ะ? ลังเลหรือเปล่า?” หนานซีถาม
ลู่เจี้ยนเซินส่ายหน้าหนักแน่นทันที “ไม่เลย ผมไม่มีทางตอบตกลง”
“ตอนนี้ผมมีคุณกับลูกแล้ว แน่นอนว่าผมไม่มีทางรับเด็กคนนั้นเป็นลูก อีกอย่างเธอพยายามทำร้ายคุณตั้งหลายครั้ง ผมยิ่งไม่มีทางใจอ่อนกับเธออีก แต่ผมไม่คิดเลยว่าเธอจะเอามีดจ่อท้องตัวเองเพื่อบีบให้ผมยอม”
“ผมปฏิเสธ เธอก็ขับรถออกไปคนเดียว พอหลินเซียวเล่าให้ฟัง เธอประสบอุบัติเหตุระหว่างทางไปโรงพยาบาล ลูกไม่อยู่แล้ว”
“ไม่อยู่แล้วเหรอ?” หนานซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ลูกอายุเกิน 9 เดือนแล้วนะ!
ครบกำหนดคลอดแล้วด้วย
แล้วก็จากไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ?
ในฐานะคนท้อง แค่ได้ยินเธอก็รู้สึกเจ็บปวดใจ
แต่ถึงอย่างนั้น...
เธอไม่ได้สงสารฟางชิงเหลียน เรื่องทั้งหมดเป็นผลจากการกระทำของตัวเอง
เธอแค่สงสารเด็กคนนั้น เพราะเด็กบริสุทธิ์ไม่มีความผิดอะไร
อีกเพียงนิดเดียวก็จะได้ลืมตาดูโลกอันงดงามใบนี้แล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องมาสิ้นชีวิตเพราะความยึดติดและความแค้นของแม่
“ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยวางสักที เธอต้องเจออะไรถึงจะได้สติ?”
หนานซีพึมพำเบา ๆ ในใจเต็มไปด้วยความหดหู่
“ตอนนี้เธอหมกมุ่นจนไม่รู้ผิดชอบแล้ว ในหัวมีแต่ความแค้น ไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก” ลู่เจี้ยนเซินกล่าว