หนานซีรับคำอย่างอ่อนโยนทันที “ได้ค่ะ”
รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและงดงาม
สดใสจนชวนให้ใจหวั่นไหว
เป็นรอยยิ้มที่ลู่เจี้ยนเซินพยายามตามหามาตลอดหลายปีนี้
ห้าปีแล้ว
ในตอนที่เขาละทิ้งความหวังทั้งหมดไปแล้ว ไม่เพียงแต่เขาจะได้พบซีซีของเขาอีกครั้ง แต่ยังมีลูกน้อยน่ารักถึงสองคนด้วย
ครอบครัวสี่คนของพวกเขากลายเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกในพริบตา
ตอนนี้ลู่เจี้ยนเซินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแช่อยู่ในโหลน้ำผึ้ง ถูกความสุขโอบล้อมไว้อย่างแน่นหนา
ถ้าไม่ได้กำลังประสบอยู่กับตัว เขาคงนึกว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน
“งั้นคุณหอมผมสักทีสิ”
จู่ ๆ ลู่เจี้ยนเซินก็เอียงหน้าเข้าหา แล้วออดอ้อนเหมือนเด็กน้อย
หนานซีเหลือบมองซือมู่กับเนี่ยนชิง ก่อนตอบอย่างเขินอายทันทีว่า “ไม่เอาค่ะ เด็ก ๆ ยังมองอยู่เลย เมื่อกี้คุณก็ไม่ควรหอมฉันด้วย ดูไม่เหมาะเลย”
“จะไม่เหมาะตรงไหน เดี๋ยวพวกเขาก็ชินเอง อีกอย่าง พ่อรักแม่ แม่ก็รักพ่อ ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษายังบอกเลยว่า บรรยากาศครอบครัวที่พ่อแม่รักกันจะเป็นผลดีต่อการเติบโตของลูกที่สุด”
“เร็วสิ หอมผมทีหนึ่ง”
ใบหน้าของหนานซียังคงแดงเรื่อ
แต่ลู่เจี้ยนเซินกลับรู้สึกว่าสีแดงระเรื่อนั้นช่างน่ามองและมีเสน่ห์เหลือเกิน
ห้าปีแล้ว ซีซีของเขามีลูกให้เขาถึงสองคน แต่ก็ยังขี้อายเหมือนเดิม
แต่ความเขินอายเล็ก ๆ กับแก้มแดง ๆ ของเธอนี่แหละ ที่ทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น