เธอมองเห็นเขา
แต่เขากลับไม่เห็นเธอ
หนานซีวางเสื้อผ้าลงเบา ๆ แล้วเลือกเสื้อผ้าเด็กต่อ
“เฉินเจิง คุณว่าขวดนมอันนี้ดีไหม?”
“เฉินเจิง รถเข็นเด็กสีแดงสวยกว่า หรือสีเหลืองสวยกว่า?”
“เฉินเจิง ชุดเด็กอ่อนลายสตรอว์เบอร์รีตัวนั้นสวยจัง ช่วยหยิบให้หน่อย”
จากนั้นลู่เจี้ยนเซินก็เดินตามอยู่ไม่ไกล ได้ยินหนานซีถามต่อกันไม่หยุด
ส่วนเฉินเจิงก็อดทนกับเธอเป็นพิเศษ
หลังเดินดูอยู่ราวหนึ่งชั่วโมง หนานซีก็ออกจากร้านขายของเด็ก
ลู่เจี้ยนเซินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารีบตรงเข้าไปหาเธอ
“ทั้งตรวจครรภ์ ทั้งเลือกเสื้อผ้าให้ลูก คงหิวแล้วใช่ไหม ร้านชั้นห้าที่คุณเคยชอบที่สุด ผมพาไปกินข้าวดีไหม?”
หลังถามจบ เขาก็รอฟังคำตอบจากหนานซีอย่างกระวนกระวาย
“อืม!”
หนานซีพยักหน้าแล้วเดินนำไป
เมื่อถึงร้าน ลู่เจี้ยนเซินจงใจเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน วิวจากตรงนี้ก็ดีมาก มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอกได้อย่างทั่วถึง
ลู่เจี้ยนเซินสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว
ทั้งหมดเป็นของที่หนานซีชอบกิน
อาหารมาเร็วมาก ใช้เวลาราวสิบนาที ทุกจานก็ถูกยกมาเสิร์ฟครบ
“อาหารมาครบหรือยัง?”
จู่ ๆ หนานซีก็ถามขึ้น
“อืม มาครบแล้ว”
หนานซีวางตะเกียบ ใบหน้าเล็กขาวผ่องเผยความหม่นหมองที่ปิดไม่มิด
เฉินเจิงเอ่ยขึ้นก่อน “คุณชาย อาหารพวกนี้เป็นของที่คุณนายชอบกินจริงครับ แต่ระดับน้ำตาลกับความดันของเธอสูงกว่าปกติ คุณหมอกำชับให้กินอาหารรสอ่อน และต้องควบคุมน้ำตาลด้วยครับ”