กู้เหยียนปินพยักหน้าตามตรง “เคยตามหา”
“ผมไม่กล้าไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอโดยพลการ เลยฝากคนไปสืบเรื่องของเธอ คำตอบที่ได้คือเธอมีครอบครัวแล้ว แต่งงานมีลูกแล้ว”
“ผมไม่กล้าไปพบเธอจริง ๆ กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้”
“ต่อมา ลุงเฝิงของเธอมาหาผม เขาบอกว่ามีคนคอยจับตาดูชิวชิวอยู่ ผมกลัวว่าถ้าผมออกหน้า จะทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย เลยตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะอยู่ให้ห่างจากทุกเรื่องของเธอ”
“ทำตัวเป็นคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่เธอจะปลอดภัยที่สุด”
คำพูดของกู้เหยียนปินคลี่คลายปมในใจที่หนานซีเก็บงำมานาน
“พ่อคะ หนูมีของอย่างหนึ่งจะให้พ่อ”
หนานซีห่อไดอารี่นั้นอย่างเรียบร้อย ก่อนยื่นให้กู้เหยียนปินด้วยตัวเอง
“นี่คือไดอารี่ของแม่ จริง ๆ แล้วหลังจากจากพ่อไปในตอนนั้น แม่ก็รู้แล้วว่าตัวเองตั้งท้อง เพื่อให้หนูมีครอบครัวที่สมบูรณ์และมีสถานะที่เปิดเผย แม่ถึงได้แต่งงานกับพ่อบุญธรรมของหนู”
“ทั้งสองคนแค่ร่วมมือกันแต่งงาน ไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันเลย”
“หลังแต่งงาน แม่คอยสืบข่าวของพ่อมาตลอด แม้แต่ข่าวที่ว่าพ่อเสียชีวิตจากเหตุรถระเบิดในตอนนั้น แม่ก็เก็บเอาไว้ แต่แม่ไม่เคยเชื่อว่าพ่อตายแล้ว”
พอพูดมาถึงตรงนี้ หนานซีก็ไม่รู้จะเอ่ยต่ออย่างไร
“ความรู้สึกที่แม่มีต่อพ่ออยู่ในไดอารี่เล่มนั้น พ่ออ่านเองเถอะค่ะ”