กู้เหยียนปินพยักหน้ารัว ๆ อย่างตื่นเต้น
พร้อมเอ่ยว่า “งั้นผมขออุ้มเธอได้ไหม?”
หนานซีรีบตอบ “ได้สิคะ พ่อ ตอนนี้พ่อเป็นคุณตาของเธอแล้ว เดี๋ยวหนูพาพ่อไปหาเธอนะคะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เหยียนปินก็ทั้งตื่นเต้นและเฝ้ารอ
เดิมทีเขาคิดว่าชีวิตบั้นปลายคงเหลือเพียงรอวันสิ้นลม
แต่ตอนนี้ นอกจากจะได้รู้ว่าตัวเองมีลูกสาวแล้ว ยังมีหลานชายแสนฉลาดสองคนกับหลานสาวน่ารักอีกหนึ่งคน
พอเห็นทุกคนเดินออกมา ลู่เจี้ยนเซินก็เป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยเรียก “คุณพ่อครับ!”
คราวนี้กู้เหยียนปินมองลู่เจี้ยนเซินด้วยสายตาที่พ่อตามองลูกเขย เขาพิจารณาอีกฝ่ายอย่างถี่ถ้วนอยู่หลายรอบ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ
แต่ก็ยังเอ่ยอย่างจริงจังว่า “จำไว้นะ ต่อไปซีซีของฉันมีพ่อแล้ว ถ้าเธอถูกใครรังแก ฉันจะเอาเรื่องกับคุณแน่”
ลู่เจี้ยนเซินพยักหน้ารัว “ครับ ๆ ไม่กล้าแน่นอนครับ”
พูดจบ เขาก็จับมือหนานซีไว้
เมื่อเห็นมือของทั้งสองกุมกันแน่นอยู่ตรงหน้า กู้เหยียนปินก็ยิ้มออกมาอย่างปลื้มใจ
พอถึงห้องเด็กอ่อน กู้เหยียนปินก็ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
ทันทีที่เห็นทารกน้อยผิวขาวอมชมพูนอนอยู่บนเตียงเล็ก ลมหายใจของเขาก็แผ่วเบาลง ราวกับกลัวว่าจะทำให้หลานสาวตกใจ
เสี่ยวซิงเฉินยังหลับอยู่ แม้จะปิดตา แต่ความนุ่มนิ่มน่ารักของเธอก็ทำให้คนที่มองรู้สึกใจละลาย
“ตัวเล็กจริง ๆ!” กู้เหยียนปินอดอุทานไม่ได้
หนานซียิ้มแล้วเดินเข้าไปหา “พ่อไม่ได้อยากอุ้มซิงเฉินหรือคะ?”