เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว โจวเซี่ยหนานก็ขับรถไปส่งถงฮว่ากลับบ้านด้วยตัวเอง
ตอนขึ้นรถ เธอลังเลว่าจะนั่งเบาะข้างคนขับหรือเบาะหลังดี
โจวเซี่ยหนานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “นั่งข้างหน้าสบายกว่า นั่งตรงนี้เถอะ”
“อื้ม ได้ค่ะ”
บนรถมีเสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านทั้งสองคน ชวนให้รู้สึกสบายใจ
โจวเซี่ยหนานจับพวงมาลัยขับรถอย่างคล่องแคล่ว สายตาจับจ้องอยู่เบื้องหน้าเสมอ สิ่งที่ถงฮว่าได้เห็นมีเพียงใบหน้าด้านข้างของเขา
ถึงจะเห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง เธอก็ยังรู้สึกสุขใจจนหัวใจพองโต
ตอนนี้เธอไม่ต่างจากเด็กสาวที่เพิ่งรู้จักความรัก กำลังนั่งอยู่ข้างเขาด้วยใจประหม่าและเปี่ยมความคาดหวัง
พอถึงหมู่บ้านพัก โจวเซี่ยหนานก็ลงไปหยิบของของถงฮว่าออกจากท้ายรถให้
“ถือไหวไหม ให้ผมช่วยเอาขึ้นไปส่งหรือเปล่า” เขาถาม
ถงฮว่าทัดปอยผมไว้ข้างหู “พี่โจว ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็นไร”
โจวเซี่ยหนานช่วยเอาของไปส่งถึงบ้านด้วยตัวเอง
แต่เขาวางไว้เพียงหน้าประตู ไม่ได้เข้าไปข้างใน
ถงฮว่าต่อสู้กับความรู้สึกในใจอยู่นาน กว่าจะรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น “พี่โจว ถ้าไม่รีบ เข้ามาดื่มน้ำสักแก้วไหมคะ”
“อื้ม!”
พอเข้าบ้านแล้ว ถงฮว่าก็ไปเทน้ำอุ่น
เมื่อหันกลับมาเห็นร่างสูงสง่าของเขายืนอยู่ในห้องรับแขก หัวใจเธอพลันไหววูบ ทุกสิ่งตรงหน้าช่างงดงามราวกับความฝัน จนดูไม่เหมือนเรื่องจริง
บางทีเพราะมัวแต่คิดเรื่องในใจ ตอนเดินเข้าไปหาเขา ถงฮว่าจึงใจลอยไปหน่อย