ฟางชิงเหลียนฟื้นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น
เธอยื่นมือไปลูบท้องโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะร้องถามว่า “ลูกล่ะ? ลูกของฉันอยู่ไหน? คลอดแล้วเหรอ?”
ตอนนั้นเอง พยาบาลก็เดินเข้ามา “ขอโทษนะคะคุณฟาง ลูกขาดอากาศหายใจ ตอนคลอดออกมาก็ไม่มีลมหายใจแล้วค่ะ”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?” ฟางชิงเหลียนเบิกตากว้าง จ้องพยาบาลอย่างไม่อยากเชื่อ “พูดอีกทีสิ!”
“ขอโทษค่ะคุณฟาง พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว”
“ไม่ ไม่จริง” ฟางชิงเหลียนส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่เชื่อที่พวกคุณพูด ลูกล่ะ? ลูกอยู่ไหน? ฉันอยากเจอเขา”
“คุณฟาง ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ร่างกายของคุณยังอ่อนแอมาก ตอนนี้ลุกจากเตียงไม่ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นเธออารมณ์พลุ่งพล่าน พยาบาลจึงเดินเข้าไปปลอบด้วยความหวังดี
แต่ฟางชิงเหลียนกลับเสียสติไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
จู่ ๆ เธอก็ยื่นมือคว้าตัวพยาบาลไว้แน่น แล้วพูดเสียงเหี้ยม “ลูกอยู่ที่ไหน? พาฉันไปเดี๋ยวนี้”
“คุณฟาง สภาพของคุณตอนนี้ไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ...” พยาบาลยังพูดไม่ทันจบประโยคว่า ‘ลุกจากเตียง’
“หุบปาก!” ฟางชิงเหลียนตวาดขัดขึ้นทันที
จากนั้นเธอก็คว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะขึ้นมา จ่อคอพยาบาลไว้ “พาฉันไป ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาชีวิตเธอ”
“ได้ค่ะ คุณ...คุณอย่าเพิ่งโมโหนะคะ ฉันจะพาไปค่ะ” พยาบาลตัวสั่นด้วยความกลัว ทำได้เพียงพยักหน้ารับ
ทั้งสองเพิ่งเดินออกจากห้อง ฟางชิงเหลียนก็ชักมีดออกมาอย่างฉับพลัน แล้วจ่อปลายมีดเข้าที่เอวพยาบาลจากด้านหลัง