คิดไม่ถึงว่ากู้โม่หานจะเพียงคลายมือ แล้วหันมามองเธอพลางเอ่ยเสียงเรียบว่า “ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณเข้าใจผิดเป็นความผิดของผมเอง”
“คุณผู้หญิง เรื่องที่คุณพูดมาผมไม่มีความทรงจำเลยจริง ๆ ผมคิดว่าคุณคงจำคนผิดแล้ว”
“ส่วนเรื่องที่ผมช่วยคุณ ก็แค่สงสารคนท้องกับเด็กในท้อง ไม่อยากให้เกิดเรื่องกับคุณและลูก แล้วต้องโยนความรับผิดชอบไปให้คู่หมั้นของผม ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลย อย่าเข้าใจผิดนะครับ”
พูดจบ เขาก็เดินไปหาโจวเสี่ยวจิ้ง “เราไปกันเถอะ”
“ค่ะ”
คราวนี้หนานซีรู้แล้วว่าไม่มีเหตุผลอะไรให้เธอรั้งพวกเขาไว้ได้อีก
สิ่งที่ควรพูด เธอก็พูดไปหมดแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น...
เขาก็ไม่เชื่อเธอเลย
เธอควรทำยังไงดี?
“ลูกจ๋า บอกแม่ที แม่ควรทำยังไงดี?”
“ลูกก็คงเสียใจมากเหมือนกันใช่ไหม พ่ออยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่เขากลับจำลูกไม่ได้ ขอโทษนะลูก แต่แม่จะไม่ยอมแพ้”
“พ่อเป็นของเรา แม่จะพาเขากลับมาอยู่ข้างลูกกับพี่ ๆ ให้ได้”
แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจหนานซีก็ยังเจ็บปวดแทบขาดใจ
ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว เธอมองเงาร่างของทั้งคู่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจุดเล็ก ๆ แล้วก็เลือนหายไปจากสายตา
เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ โดยเฉพาะท่าทีที่เขาปกป้องผู้หญิงคนนั้น หัวใจของหนานซีก็ปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง
จะบอกว่าไม่เสียใจก็คงโกหก
จะไม่เสียใจได้ยังไง!
หัวใจทั้งดวงของเธอเจ็บปวดรวดร้าว
เพราะกำลังท้องอยู่จึงนั่งยอง ๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงทรุดลงกุมศีรร้องไห้ไปแล้ว