“งั้นฉันขอเริ่มถามเลยนะ คุณชื่ออะไร?”
“กู้โม่หาน”
เสียงของเขาสงบนิ่งและเย็นชา
ท่าทีเป็นทางการราวกับกำลังทำธุระ ไม่มีความสนิทสนมเหมือนในอดีตหลงเหลืออยู่อีกเลย
กู้โม่หาน กู้โม่หาน...
หนานซีทวนชื่อนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในใจ ทุกครั้งที่เอ่ยถึง หัวใจก็เจ็บปวดขึ้นอีกนิด
ดูท่าเขาจะจำชื่อของตัวเองไม่ได้จริง ๆ!
“แล้วคุณยังจำได้ไหมว่าตัวเองทำงานอะไร มีครอบครัวบ้างหรือเปล่า?” หนานซีถามต่อ
คราวนี้กู้โม่หานคว้ามือหญิงสาวที่อยู่ข้างกายไว้ทันที “ผมไม่มีพ่อแม่ เป็นเด็กกำพร้า โตมากับทะเล ส่วนครอบครัว เสี่ยวจิ้งเป็นคู่หมั้นของผม อีกไม่นานก็จะได้เป็นภรรยาของผมแล้ว”
ทุกคำที่เขาพูดเปรียบเสมือนค้อนหนัก ๆ ฟาดกระหน่ำลงกลางอกหนานซี
แต่ละทีแทบจะทำให้เธอขาดใจ
หนานซีฝืนทนความเจ็บแปลบในอก ก่อนยิ้มซีดเซียว “อย่างนั้นเหรอ? คู่หมั้นของคุณคงมีความสุขมากเลยนะ”
เขาลืมไปแล้ว
ลืมอย่างหมดจด ไม่เหลืออะไรเลย
ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยนึกถึงผลลัพธ์แบบนี้มาก่อน
เป็นเพราะเธอดีใจจนเกินไป จึงไม่เคยคิดเลยว่าถ้าเขาสบายดีจริง ๆ ทำไมถึงไม่กลับมาตั้งนาน ทำไมไม่มาหาเธอ จนเธอต้องเดินทางไกลนับพันลี้มาหาเขาเอง
พอใจเย็นลงแล้วลองคิดดู ที่แท้ทุกอย่างก็มีลางบอกเหตุมานานแล้ว
ส่วนเซี่ยหนานกับหลินเซียว พวกเขาอาจรู้เรื่องนี้มานานแล้วก็ได้