“ยังมีอีกประโยคสุดท้าย” จี้เย่ไป๋กล่าว “ห้าปีแล้ว สำหรับเธอ ฉันวางใจได้ตั้งนานแล้ว”
วางใจอย่างนั้นเหรอ?
หนานซีหัวเราะเยาะ พลางมองเขาอย่างดูแคลน “ในเมื่อวางใจได้แล้ว ทำไมยังยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องบริษัทลู่? คุณไม่รู้หรือว่าคุณปู่ยกบริษัทลู่ให้เจี้ยนเซิน? คุณเปิดศึกกับเขา แถมยังใช้วิธีสกปรกสารพัดเพื่อหวังจะแย่งทุกอย่างมา ฉันมองไม่ออกจริง ๆ ว่าคุณวางใจตรงไหน”
“ทุกคนก็คิดแบบนั้น” จี้เย่ไป๋หัวเราะขื่น ๆ อย่างเจ็บปวด
“แล้วจะให้พวกเราคิดยังไงล่ะ? ฉันขอให้คุณสละหุ้นทั้งหมดในบริษัทลู่ และสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับบริษัทอีก คุณทำได้ไหม?”
“ไม่มีทาง!” คราวนี้จี้เย่ไป๋ปฏิเสธทันทีแทบไม่ต้องคิด
จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน
มือหนึ่งคว้าไหล่หนานซีไว้ แล้วเขย่าอย่างแรง
พลางเขย่า พลางตะโกนลั่น “ทำไม? ทุกคนต้องเข้าข้างเขา ยกเว้นแม่ฉัน!”
“ลู่เจี้ยนเซินเป็นคนตระกูลลู่ ฉันก็เป็นคนตระกูลลู่ ฉันก็เป็นลูกชายของเขาเหมือนกัน แต่เขาล่ะ? ในสายตามีแต่ลู่เจี้ยนเซินคนเดียว ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยมองฉันดี ๆ สักครั้ง”
“เงินของตระกูลลู่ ฉันไม่สนใจ บริษัทของตระกูลลู่ ฉันก็ไม่สนใจเหมือนกัน แต่ถ้าทำแบบนี้แล้วทำให้พวกนั้นเจ็บปวดได้ ฉันก็จะทำให้พวกนั้นได้ลิ้มรสความเจ็บปวดให้เต็มที่”
“คำว่าลูกนอกสมรสเป็นตราบาปที่น่ารังเกียจ หนานซี เธอรู้ไหมว่าฉันโตมาแบบไหน? ฉันถูกคนอื่นหัวเราะเยาะและถากถางอยู่ทุกที่ ต่อให้โตขึ้น มีฐานะแล้วก็ยังไม่ต่างกัน”