ลู่เจี้ยนเซินจับมือเธอไว้ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
หนานซีตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ เธอสะบัดมือออกทันที น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็เย็นชาเป็นพิเศษ
“คุณให้เขากลับไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่อยากเจอเขา”
ฮั่วซือเยี่ยนมาหาเธอจะมีธุระอะไรได้?
แน่นอนว่าไม่ใช่มาด้วยความหวังดีเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอ
ทันทีที่กลับประเทศ เขาก็โทรหาเธอ แต่เธอตั้งใจไม่รับสาย
ใครจะคิดว่าไม่กี่วันต่อมาเขาจะถึงกับมาหาเธอด้วยตัวเอง
พอนึกถึงเนี่ยนเนี่ยน หนานซีก็ไม่มีทางโน้มน้าวตัวเองให้ทำดีกับฮั่วซือเยี่ยนได้
“ถ้าเขาอยากอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่เรื่องที่เขาอยากรู้ ขอโทษนะ ฉันบอกเขาไม่ได้”
“ฉันจะลงไปกินข้าวแล้ว ถ้าคุณอยากอยู่เป็นเพื่อนเขาก็อยู่ที่นี่เถอะ!”
พูดจบ หนานซีก็เดินลงไปชั้นล่าง
พอรู้ว่าเธอโกรธ ลู่เจี้ยนเซินก็รีบยื่นมือมาดึงเธอไว้ “ซีซี อย่าทำแบบนี้เลย ซือเยี่ยนเสียใจแล้ว ตอนนี้ที่มาหาเธอก็เพราะอยากพยายามชดเชยให้หลินเนี่ยนชู”
“ความทุกข์ที่เนี่ยนเนี่ยนต้องเจอมาตลอดหลายปี เขาชดเชยไม่ได้หรอก”
“ปล่อย ฉันจะลงไปแล้ว” หนานซีย้ำอีกครั้ง
“งั้นฉันไปกับเธอ”
“ไม่ต้องหรอก ในเมื่อเขาเป็นเพื่อนสนิทของคุณ คุณก็อยู่ข้างบนเป็นเพื่อนเขาเถอะ!”
ขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกัน ประตูห้องหนังสือก็เปิดออก ร่างสูงสง่าของฮั่วซือเยี่ยนเดินออกมาจากด้านใน
ต้องบอกว่าเมื่อได้พบฮั่วซือเยี่ยนอีกครั้ง หนานซีถึงกับตกตะลึง
ผู้ชายที่เคยดูสง่างามและหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์ บัดนี้กลับดูซูบเซียวลงไปมาก