ในวินาทีนั้น โจวเซี่ยหนานไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในใจอย่างไร
แม้จะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าหลายครั้งแล้ว และรู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่ซือมู่กลับประเทศมาตามหาลู่เจี้ยนเซิน บทสรุปก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
แต่การคาดการณ์ไว้กับการได้ยินหนานซีบอกด้วยตัวเองนั้นเป็นคนละเรื่องกัน
โจวเซี่ยหนานพยายามควบคุมสีหน้า ก่อนจะฝืนยิ้มบาง ๆ อย่างซีดเซียว
“ซีซี ยินดีกับพวกคุณด้วยนะ ขอให้รักกันจนแก่เฒ่าและครองคู่กันไปนาน ๆ”
“ขอบคุณนะ เซี่ยหนาน!”
“ตอนจัดงานแต่งอย่าลืมส่งการ์ดเชิญมาให้ฉันนะ ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ฉันก็จะไปร่วมงาน”
เพราะเขาอยากเห็นกับตาว่าคนที่เขาชอบสวมชุดเจ้าสาวแล้วจะงดงามเพียงใด
“ได้สิ” หนานซีพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เมื่อคุยกันมาถึงตรงนี้ บรรยากาศก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของโจวเซี่ยหนานก็ดังขึ้น
“ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย เขาก็มองหนานซี “ขอโทษนะ พอดีมีงานเข้ามา ฉันต้องไปสักหน่อย เดี๋ยวให้คนไปส่งคุณกับเด็ก ๆ กลับบ้าน”
“เซี่ยหนาน ไม่ต้องลำบากหรอก คนขับรถของเราอยู่ที่ลานจอดรถแล้ว ฉันโทรหาเขา เดี๋ยวเขาก็ขึ้นมา”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ กลับบ้านดี ๆ นะ ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกฉันด้วย”
“อื้ม!” หนานซีพยักหน้า
ไม่นาน โจวเซี่ยหนานก็เดินจากไปด้วยท่วงท่าสง่างาม
เมื่อมองแผ่นหลังของเขา หนานซีก็รู้สึกขมขื่นใจจนเต็มอก
“เซี่ยหนาน...” เธอลุกขึ้นแล้วตามไป