ฟางชิงเหลียนร้องไห้จนแทบขาดใจ น้ำตานองหน้า “เจี้ยนเซิน ฉันยอมรับว่าทำเรื่องที่ผิดต่อคุณและหนานซีไว้มาก แต่ฉันรู้ตัวแล้วว่าผิด”
“ฉันเสียใจจริง ๆ ต่อให้คุณอยากทำอะไรกับฉัน หรืออยากให้ฉันทำอะไร ฉันก็ยอมทั้งนั้น”
“แต่ขอร้องล่ะ เห็นแก่ที่ฉันท้องลูกคนนี้เพราะช่วยคุณไว้ ช่วยสงสารฉันหน่อยเถอะ ตอนนั้นมีคนตั้งมากมาย ฉันไม่รู้ว่าพ่อของลูกเป็นใคร พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะรับผิดชอบ แต่ลูกไม่รู้อะไรด้วยเลย”
“อีกไม่นานเขาก็จะคลอดแล้ว ฉันปล่อยให้ลูกเกิดมาในฐานะลูกไม่มีพ่อไม่ได้ และยิ่งปล่อยให้เขาต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะไปตลอดชีวิตไม่ได้ ฉันไม่ได้ขอให้คุณแต่งงานกับฉัน แค่อยากให้ลูกมีสถานะที่ถูกต้อง”
พูดจบ ฟางชิงเหลียนก็ไม่สนว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนกว่าแล้ว ถึงกับทรุดลงคุกเข่าทันที
ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังก้มตัวลงอย่างยากลำบาก โขกศีรษะให้ลู่เจี้ยนเซิน
พลางโขกหัวพลางร้องไห้ “เจี้ยนเซิน ขอร้องล่ะ!”
“ฉันไม่ได้ขอให้คุณยกโทษให้ แค่ขอให้สงสารลูกหน่อย”
“ขอแค่คุณยอม ฉันจะให้ทำงานหนักแค่ไหนก็เต็มใจ”
แต่ครั้งนี้ ลู่เจี้ยนเซินเพียงมองเธออย่างเย็นชา แววตาสงบนิ่งไร้ความรู้สึก
“ฟางชิงเหลียน ฉันบอกไปตั้งนานแล้วว่าอย่ามาหาฉันอีก ต่อให้มาก็ไม่มีประโยชน์”
“บุญคุณที่คุณช่วยฉันไว้หมดสิ้นไปตั้งแต่ตอนที่คุณพยายามทำร้ายซีซีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระหว่างเราไม่มีเยื่อใยอะไรเหลืออีกแล้ว และฉันก็จะไม่สงสารคุณอีก”