ลู่เจี้ยนเซินรู้ว่าหนานซีเป็นฝ่ายยอมถอยแล้ว
แต่เขาก็ยังเป็นห่วง
ยิ่งถ้าช่วงท้ายของการตั้งครรภ์มีอาการไม่สู้ดี เธออาจต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าเดิม
“เด็กโง่ ทำไมต้องเลือกทางที่ลำบากที่สุดด้วย ถ้าลูกตัวโตขึ้น เธอรู้ไหมว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดแค่ไหน?”
หนานซีพยักหน้าทั้งน้ำตา “ฉันรู้ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ?”
“แต่ฉันทำใจไม่ได้จริง ๆ” เธอยกมือขึ้นลูบท้องน้อย “ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ฉันรู้สึกได้แล้วว่าลูกขยับตัวเบา ๆ อยู่ในท้อง เหมือนลูกปลาตัวเล็ก ๆ เลย”
“ที่รัก ฉันรู้ว่าคุณกลัวและเป็นห่วง แต่ช่วยเชื่อมั่นในตัวฉันกับลูกของเราสักนิดได้ไหม? ต่อให้เราพยายามเต็มที่แล้ว แต่ผลลัพธ์ยังไม่ดี อย่างน้อยเราก็จะไม่ต้องเสียใจทีหลัง”
ครั้งนี้ลู่เจี้ยนเซินถูกเธอเกลี้ยกล่อมจนยอมคล้อยตาม
เขาเองก็เข้าใจดีว่าทั้งคู่ต้องยอมถอยให้กันบ้าง
“ก็ได้ ผมตกลง แต่คุณก็ต้องรับปากผมเหมือนกันว่า ถ้าสถานการณ์ไม่ดีขึ้น ไม่ว่าเมื่อไรก็ต้องให้ความสำคัญกับสุขภาพของตัวเองก่อน”
“อื้ม!”
คืนนั้นทั้งสองนอนกอดกันหลับไป
เมื่อตื่นขึ้นมา แสงแดดก็ส่องสว่างกำลังดี
หนานซีกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา รู้สึกอุ่นใจและมีความสุขเป็นพิเศษ
ส่วนการถ่ายภาพพรีเวดดิ้งท่ามกลางการท่องเที่ยวก็ต้องพักไว้ก่อน เพราะหนานซีกำลังตั้งครรภ์
ช่วงค่ำลู่เจี้ยนเซินทำงานล่วงเวลา หนานซีจึงไม่ได้รอเขามากินข้าวด้วยกัน