ลู่เจี้ยนเซินกอดเธอไว้แน่น
จนหนานซีร้องไห้ระบายความอัดอั้นจนหมด เขาถึงเอ่ยขึ้นว่า “ที่รัก ถ้าพูดจบแล้ว ฟังผมบ้างได้ไหมครับ?”
“ได้ งั้นคุณพูดมา!”
บนใบหน้าของหนานซียังมีหยาดน้ำตาเกาะพราว หัวใจก็ยังเจ็บปวดอย่างยิ่ง
“ที่รัก ยังจำเรื่องรกเกาะต่ำในผลตรวจอัลตราซาวนด์เมื่อวานได้ไหม?”
พอได้ยินเช่นนั้น หนานซีก็เงยหน้าขึ้นทันที “คุณหมายความว่า...ครรภ์นี้ของฉันมีภาวะรกเกาะต่ำเหรอ?”
ลู่เจี้ยนเซินพยักหน้าอย่างกังวล “อืม”
“คุณเป็นหมอ ถึงจะไม่ใช่สูตินรีแพทย์ แต่ก็น่าจะรู้ว่าภาวะรกเกาะต่ำอันตรายแค่ไหน ผมค้นข้อมูลมาแล้ว แถมยังปรึกษาผู้เชี่ยวชาญหลายคน คุณเคยผ่าคลอด พอเข้าสู่ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ก็จะอันตรายมาก อีกอย่างคุณเคยตกเลือดหนัก ร่างกายอ่อนแอกว่าคนทั่วไปมาก”
“ขอโทษนะที่รัก ผมรู้ว่าคุณอยากเก็บลูกคนนี้ไว้ แต่ช่วยให้อภัยผมด้วย ถ้าคุณตกอยู่ในอันตราย ถ้าต้องเลือกระหว่างคุณกับลูก ผมจำเป็นต้องเลือกคุณ”
“ผมรู้ว่าคุณตัดใจไม่ได้ แต่ผมยิ่งตัดใจจากคุณไม่ลง ถ้าคุณอยากมีลูกจริง ๆ เราค่อยมีด้วยกันอีกครั้งในอนาคตได้ไหม?”
ความหมายของคำพูดลู่เจี้ยนเซินชัดเจนมาก นั่นคือเขายังคงต้องการให้ยุติการตั้งครรภ์
แต่เธอจะตัดใจได้อย่างไร?
หนานซีส่ายหน้า ใบหน้าสวยใสแน่วแน่เด็ดขาด “ไม่ ฉันจะคลอดลูกคนนี้ เขาอยู่ในท้องฉันมานานขนาดนี้แล้ว ฉันทนมองเขาจากไปจากร่างกายฉันทั้งเป็นไม่ได้จริง ๆ”