“คุณผู้หญิงครับ นี่...มืดค่ำขนาดนี้ จะให้คนพาเธอไปไว้ที่ไหนครับ?”
“จะพาไปไว้ที่ไหนก็ได้ ขอแค่อย่าให้อยู่หน้าบ้านตระกูลลู่ของฉัน”
“ครับคุณผู้หญิง ไม่ต้องห่วง ผมจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้”
“อืม”
ตอนคนรับใช้เปิดประตูออกไป ลมก็พัดวูบเข้ามา หนาวเย็นจับใจ
เสียงฟ้าร้องดังครืนขึ้นอย่างกะทันหัน
ชั่วขณะต่อมา ฝนห่าใหญ่ก็ซัดกระหน่ำใส่หน้าต่างและใบไม้ไม่ยั้ง
เซี่ยโหรวยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ เธอเอาแต่โขกศีรษะพลางพร่ำพูดไม่หยุดว่า “หยุนซู ฉันอยากเจอหยุนซู แล้วก็หมิงป๋อ ฉันอยากเจอเขา”
“พวกคุณรีบเข้าไปรายงานสิ ยังไม่ได้รายงานใช่ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกหมิงป๋อ อย่างน้อยเย่ไป๋ก็เป็นลูกของเขา เขาจะยืนดูให้ลูกตัวเองเกิดเรื่องไม่ได้!”
“ฉันขอร้องล่ะ ช่วยเข้าไปรายงานอีกสักครั้งได้ไหม?”
ลุงโจวพาคนกลุ่มหนึ่งมาถึงหน้าประตูเหล็กแล้ว
พอเห็นประตูเหล็กเปิดออก เซี่ยโหรวก็คิดว่าพวกเขายอมแล้วในที่สุด
เธอจึงรีบปาดน้ำตาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนเอ่ยอย่างยินดีว่า “พวกเขาตกลงแล้วใช่ไหม ยอมพบฉันแล้วใช่ไหม?”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าหมิงป๋อไม่มีทางใจร้ายขนาดนั้น เย่ไป๋เป็นลูกชายของเขา เขาไม่มีทางนิ่งดูดาย รีบพาฉันเข้าไปเร็ว!”
แต่ทันทีที่เซี่ยโหรวพูดจบ
ชายร่างใหญ่สองคนก็พุ่งเข้ามาจับแขนเธอ เตรียมลากเธอออกไป
“ปล่อยฉันนะ พวกคุณจะทำอะไร?”
“คุณผู้หญิงสั่งมาแล้ว เธอไม่พบคุณ คุณต้องออกไปจากที่นี่”