เมื่อเห็นคำอธิบายบนพิมพ์เขียว เซี่ยฉางชิงก็จมอยู่กับความคิด
แม้พลังของธนูไม้จะเทียบปืนไม่ได้ แต่ข้อดีคือโจมตีจากระยะไกลได้
ขอแค่เล็งแม่นพอ ก็จัดการเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรได้
แต่การยิงต่อเนื่องเปลืองแรงเกินไป ยิงไปไม่กี่ดอก แขนคงล้าจนยกไม่ขึ้นแน่
ปัญหาเดียวตอนนี้คือจะหาวัสดุได้จากไหน
สายตาของเซี่ยฉางชิงหยุดอยู่ที่น้ำแร่สองขวดบนพื้น เขาตัดสินใจเก็บไว้ดื่มเองหนึ่งขวด อีกขวดเอาไปแลกวัสดุ
ถ้ารวบรวมวัสดุแค่นี้ยังไม่ได้ คืนนี้พอถึงเวลาลงโทษจากสัตว์ประหลาด เขาคงได้ตายตั้งแต่เริ่มแน่
เซี่ยฉางชิงกลับไปที่รถกลึง เพียงขยับความคิด แผงหน้าจอก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลังจากปรับตัวอยู่หลายชั่วโมง ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็ออกเดินทางกันแล้ว บางคนกำลังด่าทอของในหีบสมบัติที่ให้น้อยนิด
“ฉันเปิดหีบไม้ไปสามใบ ได้แต่แท่งเหล็ก ไม่มีของกินสักอย่าง ระบบคิดว่าฉันแทะเหล็กกินได้หรือไง?”
“นายยังได้ของนะ ในหีบไม้ของฉันมีหนูตัวหนึ่งกระโดดออกมา เกือบกัดฉันแล้ว!”
“น้ำมันรถฉันใกล้หมดแล้ว รับซื้อน้ำมันเบนซิน! ฉันมีบิสกิตสองถุง ราคาไว้คุยกันได้”
“รถพังข้างทางพวกนั้นก็แยกชิ้นส่วนได้เหมือนกัน ฉันนึกว่าจะรวยแล้ว ที่ไหนได้ พอรื้อทั้งคันกลับได้แต่วัสดุห่วย ๆ ไม่กี่ชิ้น โดนหลอกชัด ๆ!”
เฟิงหลางจวีซวี่: “อย่าออกห่างจากถนนมากเกินไป โดยเฉพาะอย่าเข้าไปในเขตหมอก ข้างในมีพิษ ตอนเปิดหีบก็รักษาระยะห่างไว้ด้วย ในหีบอาจไม่ได้มีแค่สิ่งของ”
ปาลาลาเสี่ยวโมเซียน: “ชิงชิง ถ้าเห็นข้อความนี้ ทักแชตส่วนตัวมาหาฉันที!”
.....
“ดูเหมือนโชคฉันจะไม่เลว อย่างน้อยหีบเหล็กดำเมื่อกี้ก็ไม่มีอะไรอันตรายถึงชีวิตกระโดดออกมา”
เซี่ยฉางชิงอดรู้สึกโชคดีไม่ได้
แต่หีบเสบียงบนถนนไม่ได้วางรอให้คนไปเก็บอยู่ตลอด
เมื่อผู้เล่นที่อยู่ข้างหน้าเก็บไปแล้ว ก็ต้องรอให้ระบบสร้างขึ้นมาใหม่ ส่วนจะโผล่มาให้เขาเจอพอดีหรือไม่ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับโชค
จากนั้นเขาก็สลับไปยังห้องแลกเปลี่ยน แล้วนำน้ำหนึ่งขวดขึ้นประกาศขาย
【โปรดตั้ง “ชื่อเล่น” ผู้เล่นสามารถใช้ชื่อจริง ชื่อที่ตั้งเอง หรือหมายเลขนิรนามจากระบบได้】
เซี่ยฉางชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตั้ง “ชื่อเล่น” ของตัวเองเป็น “จอมอันธพาลจักรกล” แล้วซ่อนชื่อจริงไว้
ฟังดูเด็กไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ทำให้คนรู้สึกว่าไม่ควรหาเรื่อง ทั้งยังเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นได้ด้วย
【ผู้ขาย: จอมอันธพาลจักรกล】
【ขาย: น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร】
【แลกกับ: แท่งเหล็ก 2 หน่วย + ไม้ 2 หน่วย + เอ็นสัตว์ 1 หน่วย (สีขาว)】
หลังลงประกาศแลกเปลี่ยน เซี่ยฉางชิงก็ออกเดินทางต่อ
แต่จนเที่ยง เขาก็ยังไม่เจอหีบเสบียงสักใบ
หรือว่าโชคทั้งหมดของเขาจะถูกใช้ไปกับหีบเสบียงใบแรกแล้ว?
หรือคนข้างหน้าเก็บไปแล้ว แต่ระบบยังไม่สร้างขึ้นมาใหม่?
เดินทางมานานขนาดนี้ ท้องของเซี่ยฉางชิงว่างเปล่า ความแสบร้อนที่ส่งมาจากกระเพาะทำให้เขาทรมานแทบตาย
เขาหยิบขนมปังโฮลวีตออกมา ฉีกซองแล้วกินคำโต
ขนมปังนุ่มมาก มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวสาลี
กินไม่กี่คำก็หมด ความหิวจึงบรรเทาลงไปมาก
เซี่ยฉางชิงเปิดขวดน้ำแร่ แล้วยกดื่มไปครึ่งขวด ลำคอแห้งผากถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย
แม้จะยังหิวน้ำอยู่บ้าง แต่น้ำที่เหลือมีไม่มาก ต้องประหยัดไว้
ไม่มีใครรู้ว่าหีบเสบียงใบต่อไปจะมีน้ำหรือเปล่า
เซี่ยฉางชิงเปิดหน้าจอเกม ตั้งใจจะดูว่าน้ำที่ลงขายไว้มีคนซื้อหรือยัง
แต่พอเปิดหน้าจอเกม เขาก็สะดุ้ง แชตส่วนตัวมีข้อความมากกว่า 99 ข้อความ
“พี่ชาย หนูกระหายน้ำจะแย่แล้ว ให้หนูสักขวดได้ไหมคะ? หนูเป็นสาวน้อยน่ารักนะ จะหวานหรือเท่ก็ได้ ทักแชตส่วนตัวมายังส่งรูปให้ดูได้ด้วย”
“ผมเป็นเจ้าของบริษัทจดทะเบียน เอาน้ำของคุณให้ผม พอกลับไปโลกจริง ผมจะโอนให้ทันทีหนึ่งร้อยล้าน! รับรองคำไหนคำนั้น!”
“พี่ชาย หนูไม่มีวัสดุ แต่มีถุงน่องที่ใส่แล้วนะคะ... หอมมาก เพิ่งใส่มาเอง แลกกับน้ำครึ่งขวดได้ไหม?”
เซี่ยฉางชิงกวาดตาดูข้อความ ส่วนใหญ่เป็นพวกอยากได้ของฟรี
มีอยู่ส่วนน้อยที่เสนอของมาแลก และขอให้เซี่ยฉางชิงตัดเอ็นสัตว์ออก โดยจะใช้สิ่งของอย่างอื่นแทน
แต่เซี่ยฉางชิงไม่กังวลว่าน้ำของตัวเองจะขายไม่ออก
บนถนนกลางทะเลทรายกรวดแห่งนี้ น้ำย่อมกลายเป็นของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนได้ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีคนต้องการ
เซี่ยฉางชิงปิดแผงเกม แล้วกวาดตามองสองข้างทาง
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง จู่ ๆ ก็มีสถานีบริการแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นริมถนนฝั่งขวา ไม่ไกลจากข้างหน้า
บริเวณจอดรถมีรถพังสนิมเขรอะจอดขวางอยู่สามคัน กระจกของร้านสะดวกซื้อแตกกระจายเต็มพื้น
เซี่ยฉางชิงควบคุมรถกลึงให้เข้าไปในสถานีบริการ ก่อนเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออย่างระมัดระวัง
อาหารกับน้ำข้างในถูกกวาดไปจนเกลี้ยงแล้ว บนชั้นวางไม่เหลือแม้แต่ซองบรรจุภัณฑ์
เห็นได้ชัดว่ารถตู้คันก่อนหน้า หรือผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นที่เร็วกว่านั้น เคยมาที่นี่แล้ว
“เก็บเกลี้ยงดีจริง ๆ” เซี่ยฉางชิงบ่น
จากนั้นเขาก็ขนเหล็กเส้นที่หัก ชั้นวางของ และประตูไม้ผุ ๆ ทั้งหมดไปไว้ข้างรถกลึง
ถึงจะเป็นขยะ แต่ผ่านการแปรรูปแล้วก็อาจเอามาใช้ได้
เมื่อกลับมาข้างรถกลึง เซี่ยฉางชิงกำลังจะลงมือทำอาวุธด้วยตัวเอง ทันใดนั้นข้อมูลจากระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ตรวจพบวัตถุที่แยกชิ้นส่วนได้: โครงเหล็กที่ถูกทิ้ง】
【ต้องการแยกชิ้นส่วนหรือไม่?】
“แยกชิ้นส่วน”
เสียงหึ่งดังขึ้น โครงเหล็กหายวับไปอย่างรวดเร็ว แท่งเหล็กขนาดเท่ากำปั้นสามแท่งตกลงบนโต๊ะทำงาน
“สามแท่ง?”
เซี่ยฉางชิงหันไปมองรถพังสามคันในบริเวณจอดรถ
【ตรวจพบเป้าหมายที่แยกชิ้นส่วนได้: รถยนต์ที่ถูกทิ้ง】
【ต้องการแยกชิ้นส่วนหรือไม่?】
“แยกชิ้นส่วน”
แขนกลด้านข้างรถกลึงค่อย ๆ ยื่นออกมา พร้อมเสียงโลหะเสียดสีกันดังแสบแก้วหู
【ได้รับ: แท่งเหล็ก ×26, แท่งทองแดง ×7, ยาง ×4】
ดวงตาของเซี่ยฉางชิงพลันเป็นประกาย
“อัตราเก็บกู้ไม่เลวเลยนี่”
รถอีกสองคันก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว
“รื้อให้หมด”
รถพังทั้งสามคันถูกแยกชิ้นส่วนต่อเนื่องกัน เซี่ยฉางชิงยังจัดการเศษวัสดุทั้งหมดในร้านสะดวกซื้อด้วย
สุดท้ายเขาได้แท่งเหล็กรวม 92 หน่วย แท่งทองแดง 24 หน่วย ไม้ 6 หน่วย และยาง 12 หน่วย
เซี่ยฉางชิงเก็บวัสดุเข้าโกดัง จากนั้นหยิบแท่งเหล็กออกมาสองสามแท่งแล้วใส่เตาเผาขนาดเล็กจนเหล็กแดงฉาน
เขาตีเหล็ก ขัดแต่ง แล้วประกอบด้ามดาบเข้ากับตัวดาบ
ดาบใหญ่เล่มหนึ่งที่ดูเรียบง่ายก็เสร็จสมบูรณ์
【ได้รับผลจากพรสวรรค์ระดับเอส “สร้างสรรค์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ” ความทนทานของผลงานเพิ่มขึ้น 100%】
【ชื่อ: มีดบุกเบิกภูผา (ธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น)】
【ความทนทาน: 200/200】
【คำประเมิน: ใช้ตัดต้นไม้ได้ ส่วนของอย่างอื่นก็น่าจะพอไหว】
ที่แท้คุณภาพของของที่เขาทำขึ้นเองก็ขึ้นอยู่กับฝีมือและโชคเล็กน้อย
ถ้าอย่างนั้น ต่อไปถ้าเขาทำปืนแกตลิงขึ้นมาได้เองก็คง.....
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เซี่ยฉางชิงก็ขำตัวเอง
วัสดุทำธนูยังไม่รู้จะหาได้เมื่อไร ตอนนี้กลับคิดไปถึงปืนแกตลิงเสียแล้ว
เขาเก็บมีดบุกเบิกภูผา แล้วสตาร์ตรถกลึงอีกครั้ง
ตลอดสองชั่วโมงต่อมา สองข้างทางยังคงว่างเปล่า ไม่ต้องพูดถึงหีบเสบียง แม้แต่ไม้ที่พอใช้ได้สักท่อนก็ยังไม่เห็น
เมื่อเห็นว่าความเร็วมีแค่หนึ่งกิโลเมตรต่อชั่วโมง ในที่สุดเซี่ยฉางชิงก็นั่งไม่ติด
ถ้าคลานไปแบบนี้ ของดีคงถูกคนข้างหน้าเก็บไปหมดไม่ช้าก็เร็ว
เขาตั้งระบบควบคุมความเร็วคงที่บนแผงควบคุม แล้วถือมีดบุกเบิกภูผากระโดดลงจากรถกลึง
เมื่อเปิดระบบควบคุมความเร็ว รถกลึงจะแล่นไปข้างหน้าตามช่องทางเดิม หากพบสิ่งกีดขวางถึงจะหยุดเอง
เซี่ยฉางชิงเร่งฝีเท้าไปตามถนน ไม่นานก็ทิ้งรถกลึงไว้ข้างหลัง
ส่วนความปลอดภัยของพาหนะนั้น เขาไม่ได้กังวลเลย
ด้วยความเร็วกับสภาพรถแบบนี้ ใครเห็นเข้าก็ต้องน้ำตาไหล ยิ่งไปกว่านั้น หากเจ้าของรถยังไม่ตาย ผู้เล่นคนอื่นก็เอารถไปไม่ได้อยู่แล้ว
ไม่รู้ว่าวิ่งมาไกลแค่ไหน จู่ ๆ ก็มีเสียงทะเลาะกันดังมาจากข้างหน้า
.....