ซ่งหวยเหรินขมวดคิ้ว: "ลู่ชิงซวง?"
"อดีตผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการพิเศษเขตทหาร ยศพันเอกพิเศษ ตอนย้ายออกจากราชการ กรมจังหวัดตั้งใจจะเก็บเธอไว้ แต่เธอขอลงพื้นที่ด้วยตัวเอง
ปีนี้สามสิบเอ็ด
ในระบบตำรวจทั้งจังหวัด เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่มีประสบการณ์บัญชาการรบจริงในระดับผู้บังคับกองพัน"
ซ่งหวยเหรินนึกได้: "คนที่ปีที่แล้วปราบยาเสพติดชายแดน คนเดียวจัดการฐานยิงของศัตรูสามจุดนั่นหรือ?"
"ใช่เธอ"
"ยังไม่ได้จัดตำแหน่งให้เธอ?"
"รอตำแหน่งอยู่" เมิ่งเจี้ยนกั๋วพูด "ผมตั้งใจจะให้เธอไปกองบังคับคดีอาญาของเมือง แต่เธออยากไปอำเภอเอง"
"ทำไม?"
เมิ่งเจี้ยนกั๋วลังเล: "ได้ยินว่า...แฟนของเธอ เสียชีวิตที่ชายแดนชิงเจียง"
ซ่งหวยเหรินมองเขา ไม่ถามต่อ
"เธอจะควบคุมคนพวกนั้นในชิงเจียงได้เหรอ?"
"อู๋กั๋วตงบวกเว่ยฉางเหอ สู้มือเดียวของเธอไม่ไหวหรอก"
ซ่งหวยเหรินเงียบไปครู่หนึ่ง
"เรียกเธอมา"
เมิ่งเจี้ยนกั๋วหยิบโทรศัพท์ออกมา "บางทีเธออาจรอโอกาสนี้อยู่จริง ๆ"
ยี่สิบนาทีต่อมา
ผู้หญิงที่เดินเข้ามาทำให้ซ่งหวยเหรินชะงักเล็กน้อย
เขาคิดว่าจะเห็นทหารหญิงตัวโตกำยำ
แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า สูงหนึ่งเมตรหกสิบแปด ผมสั้น ผอม คิ้วและตาคมกริบราวกับถูกแกะสลัก
เธอสวมแจ็กเก็ตสีดำ ข้างในเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ยืนอยู่ใต้แสงโคมไฟ ราวกับมีดที่ยังไม่ชักออกจากฝัก
"เลขาธิการซ่ง"
เสียงของเธอไม่ดัง แต่ทุกคำตกหนักแน่นชัดเจน
ซ่งหวยเหรินมองตาของเธอ จู่ ๆ ก็เข้าใจประโยคที่เมิ่งเจี้ยนกั๋วพูด
"สถานการณ์ในอำเภอชิงเจียงนายรู้มากแค่ไหน?" ซ่งหวยเหรินถาม
"ก่อนมาทำการบ้านมาแล้ว" ลู่ชิงซวงพูด
"เรื่องวันนี้ได้ยินมาแล้ว"
"นายคิดยังไง?"
ลู่ชิงซวงไม่ได้ตอบทันที เธอมองเมิ่งเจี้ยนกั๋ว เมิ่งเจี้ยนกั๋วพยักหน้า
"ชิงเจียงวุ่นวายหมดแล้ว" เธอพูด
สายตาของซ่งหวยเหรินเปลี่ยนไป
"คดีปล้นบ้านไม่จำเป็นต้องเผาศพภายในสองชั่วโมง
ไม่จำเป็นต้องทำให้แพทย์นิติเวชหายตัวไป
สำคัญคือ ลูกสาวนายอำเภอและลูกสาวเศรษฐีอันดับหนึ่ง"
"ดังนั้น?"
"ดังนั้นการตายของเสิ่นยี่ถงไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการฆ่าผิดคน และพรุ่งนี้อาจจะวุ่นวายกว่านี้"
ในห้องทำงานเงียบอีกครั้ง
ซ่งหวยเหรินจ้องลู่ชิงซวงห้าวินาที แล้วหันไปทางเมิ่งเจี้ยนกั๋ว
"นายแน่ใจว่าจะให้เธอไป?"
"ผมแน่ใจ"
"เธอไปในฐานะอะไร? ผมคิดว่าน่าจะเพิ่มอำนาจให้เธอ"
"ผู้บัญชาการตำรวจอำเภอชิงเจียง รองนายอำเภอและกรรมการพรรคประจำอำเภอ แน่นอนว่านี่คือช่วงเปลี่ยนผ่าน"
คิ้วของซ่งหวยเหรินเลิกขึ้นเล็กน้อย
ตำแหน่งนี้หมายความว่าลู่ชิงซวงในอำเภอชิงเจียงมีอำนาจแทรกแซงทั้งพรรค การปกครอง และตำรวจ อู๋กั๋วตงคิดจะกีดกันเธอก็ทำได้ยาก
ซ่งหวยเหรินเดินไปข้างหน้าลู่ชิงซวง
"เสี่ยวลู่ นายไปชิงเจียง
ต้องการกำลังคนจากเมืองไหม?
สำนักงานชิงเจียงอาจจะเป็นกองขยะ และอาจมีกองกำลังรับจ้างต่างชาติ"
"สามคน" "แค่สามคน?" "พอแล้ว"
ซ่งหวยเหรินมองเธอครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะ
ครั้งนี้หัวเราะจริง ๆ
"เหล่าเมิ่ง นายพาทหารที่ดีมาคนนึง"
เขาเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบเอกสารแต่งตั้งเปล่าขึ้นมา เซ็นชื่อลงไป
"ก่อนรุ่งสางให้ถึงชิงเจียง" เขายื่นเอกสารให้ลู่ชิงซวง "เกิดอะไรขึ้น รายงานฉันโดยตรง"
ลู่ชิงซวงรับเอกสาร คำนับทหาร
ไม่ใช่คำนับตำรวจ แต่เป็นคำนับทหาร มือขวาห้านิ้วชิดกัน ปลายนิ้วเสมอคิ้ว ฉับไวและคล่องแคล่ว
เธออยู่ในกองทัพสิบสามปี บางอย่างถูกฝังลึกอยู่ในกระดูกแล้ว
เวลาตีสาม ลู่ชิงซวงโทรออกสามสาย
สายแรก: "เกาเหวิน เก็บอุปกรณ์ พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงออกเดินทาง"
สายที่สอง: "เฉียนผังจื่อ เอกสารคดีทั้งหมดของอำเภอชิงเจียงสามปีที่ผ่านมา ข้อมูลการเงิน บันทึกการซื้อขายที่ดิน ตรวจสอบตอนนี้เลย"
สายที่สาม: "โจวจ้าน พกของนายไปกับฉันที่ชิงเจียง"
สามคำสั่ง สามคำตอบ สั้นเหมือนกัน:
"รับทราบ"