ไฟในห้องทำงานของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอชิงเจียงยังคงสว่างอยู่
อู๋กั๋วตงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าเต็มไปด้วยก้นบุหรี่
เขากดโทรศัพท์หาเว่ยฉางเหอ ปลายทางรับสายทันทีที่เสียงเรียกแรกดังขึ้น
"เลขาธิการอู๋ ท่านยังไม่พักผ่อนอีกหรือ?"
พักผ่อนอะไรกัน พ่อนาย
เสียงของอู๋กั๋วตงแหบพร่า ราวกับมีกระดาษทรายขัดอยู่ที่ลำคอ
"จากเมืองส่งคนลงมาถึงแล้วเมื่อคืนนี้
มีคนโพสต์ในเว็บบอร์ด น่าจะตั้งใจทำ"
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
"เร็วนักหรือ?"
"ลู่ชิงซวง
หัวหน้าหน่วยยุทธการพิเศษของเขตทหารเมือง เคยเป็นพันเอกพิเศษมาก่อน"
เว่ยฉางเหอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
หัวหน้าหน่วยหญิงคนนี้เขาเคยได้ยินชื่อ
ปีที่แล้วตอนปราบยาเสพติดชายแดน เธอพาทหารแค่สามนายบุกทำลายแหล่งผลิตยาเสพติดของศัตรู ยิงเสียชีวิตหกคน จับเป็นสี่คน แล้วถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย
กองบัญชาการมณฑลอยากได้ตัวเธอมาก เธอไม่ไป
ตอนนี้เธอมาอยู่ที่ชิงเจียงแล้ว
"เลขาธิการอู๋ เรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล"
เสียงของเว่ยฉางเหอถูกกดให้ต่ำลงมาก
"เมิ่งเจี้ยนกั๋วจากกองบัญชาการตำรวจเมือง มีอำนาจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
สั่งการแต่งตั้งสารวัตรใหญ่โดยตรง แล้วยังควบตำแหน่งรองนายอำเภอและกรรมการพรรคประจำอำเภอ นี่เป็นลายเซ็นของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคเมืองซ่งหวยเหริน"
อู๋กั๋วตงไม่พูดอะไร
เขารู้ดีว่านี่หมายความว่าอะไร
ทางเมืองไม่ไว้ใจใครในอำเภอชิงเจียงอีกต่อไปแล้ว
"ประธานคนก่อนอย่างเหล่าโจวไปอย่างไร นายจำได้ไหม?"
อู๋กั๋วตงเอ่ยปากขึ้นมาทันที
"จำได้ สามเดือน เรากั๊กก็กั๊ก ถ่วงก็ถ่วง แจ้งก็แจ้ง เขาทนไม่ไหวเอง เขียนรายงานขอย้ายไปเอง"
"ครั้งนี้ล่ะ?"
เว่ยฉางเหอชะงักไปครู่หนึ่ง
"ครั้งนี้... เลขาธิการอู๋ ลู่ชิงซวงไม่เหมือนเหล่าโจว"
"ไม่เหมือนตรงไหน?"
"เหล่าโจวเป็นข้าราชการฝ่ายบริหารที่ถูกส่งลงมาจากกองบัญชาการเมือง ไม่เคยลงพื้นที่ปราบปรามจริงจัง
แต่ลู่ชิงซวงออกมาจากหน่วยรบพิเศษ เคยผ่านสมรภูมิปราบยาเสพติดชายแดนมาแล้ว เธอนำทีมบุกทำลายแหล่งผลิตยาเสพติด กับพวกเรา..."
เว่ยฉางเหอกลืนคำพูดท่อนหลังลงคอ
แต่อู๋กั๋วตงฟังออก
แหล่งผลิตยาเสพติดในเขาตำบลกว่างหยาง คือต้นไม้เงินต้นไม้ทองของเจ้าหงถูและเฉินตง
"แล้วยังไง?" เสียงของอู๋กั๋วตงเย็นลง "นายกลัวหรือไง?"
"ไม่ใช่กลัวหรอก เลขาธิการอู๋ ผมหมายความว่าคนนี้จัดการยาก เราต้องเปลี่ยนวิธี"
"วิธีอะไร?"
เว่ยฉางเหอนิ่งไปครู่หนึ่ง
"ให้เธอสืบไปสิ เราจะชี้เบาะแสไปทางอื่น
คดีของเสิ่นยี่ถงสรุปไปแล้ว เป็นคดีโจรงัดบ้านฆ่าคนตาย ศพก็เผาไปแล้ว แพทย์นิติเวชก็...
ตอนนี้ผมจะสั่งให้หาตัวซูว่านชิงผู้หญิงคนนั้นให้เจอ แล้วจัดการให้สิ้นซาก!"
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"
"หลังจากนั้นก็รอ
เธอไม่มีฐานในกองบัญชาการชิงเจียง คนในบังคับบัญชาทั้งหมดเป็นคนของผม
เธอสั่งการ ก็ไม่มีคนทำตาม เธอจะสืบคดี ผมก็ไม่ให้ความร่วมมือ
เธอจะย้ายใคร ผมก็ไม่อนุมัติ สามเดือน เธอก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน"
อู๋กั๋วตงจุดบุหรี่มวนที่สิบสองของคืนนี้ สูบเข้าคำหนึ่ง
"สามเดือนนานไป"
เขาพ่นควันออกมา ควันพลิ้วไหวขึ้นไปใต้แสงไฟ
"หนึ่งเดือน ฉันจะให้เธอหนีไปภายในหนึ่งเดือน"
เว่ยฉางเหอไม่ตอบรับ
"หนึ่ง พรุ่งนี้เธอเข้ารับตำแหน่ง นายเอากองปัญหาในกองบัญชาการทั้งหมดกองไว้ตรงหน้าเธอ
คดีค้าง คดีค้างพิสูจน์ หนังสือร้องเรียน สามปีที่ผ่านมา วางให้เต็มโต๊ะทำงานเธอ ให้เธอยุ่ง"
"สอง คดีของเสิ่นยี่ถง รายงานสรุปคดีฉันเซ็นไปแล้ว
โจรงัดบ้านฆ่าคนตาย ผู้ต้องหาหลบหนีออกนอกประเทศ
ถ้าเธอจะพลิกคดี ก็ต้องล้มเอกสารสรุปคดีที่มีผลบังคับแล้ว กระบวนการขั้นตอนอย่างน้อยก็ถ่วงเธอได้สองเดือน"
อู๋กั๋วตงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกดเสียงให้ต่ำลงอีก
"ฝั่งเหล่าเจ้าบอกให้เขาลดความร้อนแรงลงหน่อย โรงงานในเขาตำบลกว่างหยาง ให้หยุดพักสองสามวัน
วางแมวมองที่ทางแยก มีคนใกล้เข้ามาให้ถอนตัวทันที รอให้เธอถูกเราถ่วงจนหมดสภาพก่อนค่อยว่ากัน"
"เข้าใจแล้ว"
"อีกอย่าง"
อู๋กั๋วตงดับบุหรี่ลง นิ้วมือเคาะโต๊ะสองครั้ง
"ซูว่านชิง ปล่อยช่องโหว่นี้ไว้ไม่ได้"
"ผมให้เฉินตงพาคนไปตามหาแล้ว บ้านเธออยู่ที่ชิงเจียง หนีไปได้ไม่ไกลหรอก"
"เฉินตง"
อู๋กั๋วตงพูดชื่อนี้ซ้ำ ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"บอกเขาด้วย คนลงมือสามคนนั้นจัดการเรียบร้อยหรือยัง?"
เสียงของเว่ยฉางเหอแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย "อาคุน อาบ้า อาบี๋ สามคนส่งขึ้นเขาไปแล้ว"
"ส่งขึ้นเขาไปหมายความว่ายังไง?"
"เหล่าเว่ยพาไปเอง เดินเท้าจากตำบลกว่างหยางเข้าพม่า ไปถึงฝั่งนั้น เร็ว ๆ นี้ก็ออกไปได้
พอไปถึงที่นั่น ใครก็หาตัวไม่เจอ"
อู๋กั๋วตงเงียบไป
"ฉันต้องการให้จัดการให้สิ้นซาก"
"เลขาธิการอู๋ ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ สามชีวิตนี่นะ?"
"สามชีวิตแล้วยังไง?"
เสียงของอู๋กั๋วตงพลันดังขึ้นสูงทันที
แก ลืมไปแล้วหรือไงว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตชื่อเสิ่นยี่ถง! ลูกสาวของเฉินเหย้าจง!
ถ้าสามคนนั้นตกไปถึงมือลู่ชิงซวง
ถ้าพวกมันสามคนสารภาพหมด
แก เจ้าหงถู เฉินตง ไอ้พวกแกทั้งหมดต้องไปเข้าแถวรอขึ้นสังเวียนประหาร!
ลมหายใจของเว่ยฉางเหอเริ่มถี่ขึ้น
"ผมจะจัดการทันที"
"บอกเหล่าเว่ยด้วย ลงมือให้โหด ๆ ทำสะอาด ๆ ด้วย"
อู๋กั๋วตงพิงพนักเก้าอี้ เสียงของเขาจู่ ๆ ก็เหนื่อยล้ามาก
"อีกอย่าง เฉินตง แกช่วยดูแลมันให้ดี
สถานีตำรวจตำบลกว่างหยางของมัน เป็นบ่อโคลน ไม่ช้าก็เร็วต้องมีเรื่อง
แกให้มันเก็บกวาดของในภูเขาให้สะอาด วัตถุดิบผลิตยาเสพติด อุปกรณ์ สมุดบัญชี สักเส้นขนก็อย่าให้เหลือ"
"เข้าใจแล้ว"
"อีกอย่าง"
อู๋กั๋วตงลืมตาขึ้น จ้องโคมไฟระย้าบนเพดาน
"ลู่ชิงซวงพาคนมาด้วยสามคน"
"สามคน?"
"ได้ยินว่าล้วนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ"
ฝ่ามือของเว่ยฉางเหอเริ่มมีเหงื่อซึม
นี่ไม่ใช่มาทำหน้าที่สารวัตรใหญ่ นี่มันมาเตรียมทำสงครามชัด ๆ
"เลขาธิการอู๋ นี่มัน..."
"ฉันรู้"
"ครั้งนี้ทางเมืองลงมาจริงจังแล้ว"