รถไมบัคของเฉินเหย้าจงจอดอยู่หน้าสถานเก็บศพ
ชายวัยห้าสิบสามปี ผมขาวไปกว่าครึ่งในคืนเดียว
เขายืนอยู่ตรงนั้น มองประตูสถานเก็บศพ เท้าราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว
เว่ยฉางเหอยากำลังยืนรออยู่ที่ขั้นบันได
"คุณเฉิน ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ"
เฉินเหย้าจงไม่มองเขา
"คนล่ะ?"
"คือ...เผาไปแล้วครับ"
อากาศหยุดนิ่งสามวินาที
เฉินเหย้าจงกระชากคอเสื้อเว่ยฉางเหยา ลากรองอธิบดีกรมตำรวจอำเภอหนักหนึ่งร้อยหกสิบจินลงจากบันได แล้วกระแทกลงกับพื้น
"ใครสั่งให้เผา!?"
เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วลานหน้าสถานเก็บศพอันว่างเปล่า ดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงด้วยมีด
คนขับและบอดี้การ์ดสองคนพุ่งเข้ามาห้ามปราม
เว่ยฉางเหยาลุกขึ้นจากพื้น ชุดเครื่องแบบเต็มไปด้วยฝุ่น มุมปากกระตุกสองครั้ง แต่ไม่กล้าระบาย
"คุณเฉิน นี่มันเป็นกฎระเบียบ..."
"กฎระเบียบ?"
เฉินเหย้าจงสะบัดมือบอดี้การ์ด ก้าวสองก้าวมาอยู่ตรงหน้าเว่ยฉางเหยา ใบหน้าชิดกัน แทบจะแตะปลายจมูก
"ลูกสาวฉันตายในบ้านของตัวเอง พวกแกไม่ถึงสองชั่วโมงก็เผาศพทิ้ง นี่เรียกว่ากฎระเบียบงั้นเหรอ?"
เว่ยฉางเหยาถอยหลังหนึ่งก้าว
"คุณเฉิน พวกเราเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ"
"แกเข้าใจอะไร"
เฉินเหย้าจงเดินเลี่ยงเขา ก้าวยาวๆ เข้าไปในสถานเก็บศพ
ในห้องเผาศพ เตายังอุ่นอยู่
ลูกสาวของเขา
อายุยี่สิบปี
เมื่อวานยังส่งไลน์มาบอกว่าพ่อ หนูอยากกินหมูแดงตุ๋นที่พ่อทำ
เฉินเหย้าจงไม่พูดอะไร เขายืนอยู่อย่างนั้น ยืนประมาณห้านาที
เว่ยฉางเหยาและตำรวจหลายนายยืนอยู่ที่ประตู แทบไม่กล้าหายใจ
ในที่สุดเฉินเหย้าจงก็หันกลับมา
ดวงตาของเขาแห้งผาก
"หมอนิติเวชคนนั้นล่ะ?"
เว่ยฉางเหยาตกใจ:"อะไรนะครับ?"
"หมอที่ชันสูตรศพลูกสาวฉัน เรียกมาหน่อย ฉันมีคำถามจะถาม"
"เธอ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"
เฉินเหย้าจงมองเว่ยฉางเหยา สายตาสงบนิ่งราวกับน้ำในบึง
ความสงบแบบนั้นน่ากลัวกว่าความโกรธเมื่อครู่เสียอีก
เว่ยฉางเหยา แกมันเป็นอะไร? ฉันอยากให้แกตาย แกอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้! ฉันอยู่ชิงเจียงมาครึ่งชีวิต ใครกล้าหาเรื่องกับฉัน ฉันจะให้มันตายทั้งบ้าน!
กล้ามเนื้อบนใบหน้าเว่ยฉางเหยากระตุก
เฉินเหย้าจงไม่พูดอีก เดินจากไป
ก่อนขึ้นรถ เขาโทรออกหนึ่งสาย
ไปสืบให้ฉัน ฝ่ายนิติเวชของกรมตำรวจอำเภอชิงเจียง วันนี้ใครเข้าเวร อยู่ที่ไหน ภายในยี่สิบนาทีมัดตัวมาให้ฉัน
วางสายแล้ว เขาก็กดโทรอีกหนึ่งสาย
เสียงเรียกเข้านานมากกว่าจะมีคนรับ
ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิง แหบพร่า ต่ำ ทุ้ม ราวกับเพิ่งร้องไห้หนักมาอย่างยาวนาน
"แกอยู่ไหน?" เฉินเหย้าจงถาม
"กำลังอยู่บนถนน" กู้ชิงเหอาตอบ
"เผาไปแล้ว"
ปลายสายเงียบไป
ความเงียบแบบนั้นไม่ใช่ไม่มีอะไรจะพูด แต่มีคนกำลังใช้มือปิดปาก ไม่อยากให้เสียงร้องไห้เล็ดลอดออกมา
ผ่านไปประมาณสิบวินาที เสียงของกู้ชิงเหอก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ใครทำ?"
"กำลังสืบอยู่"
"มันเล็งมาที่ฉัน ใช่ไหม?"
เฉินเหย้าจงไม่ตอบ
"คนที่พวกมันตามหาคือฉัน"
เสียงของกู้ชิงเหอเริ่มสั่น ไม่ใช่ร้องไห้ แต่เป็นความโกรธแค้น "บ่ายวันนี้ฉันต้องรีบไปประชุมที่เมือง เหยวี่ถงอยู่บ้านคนเดียว..."
"แกอย่าพูดแล้ว"
"มันตามหาคือฉัน!"
กู้ชิงเหอตะโกนออกมาที่ปลายสาย เสียงแหลมแตก ราวกับกระจกที่ร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย
เฉินเหย้าจงหลับตาลง พิงพนักพิง
"แกมาก่อน" เขาพูด "มารอแล้วค่อยคุยกัน"
วางสาย
โทรศัพท์ของเฉินเหย้าจงดังขึ้นอีกครั้ง เป็นผลจากการสอบสวนที่สั่งไว้เมื่อครู่
"คุณเฉิน วันนี้ฝ่ายนิติเวชที่ออกปฏิบัติคือซูว่านชิง เป็นผู้หญิง ผมมาถึงบ้านเธอแล้ว แต่..."
"แต่อะไร?"
"ไม่อยู่บ้านครับ แม่ของเธอบอกว่าเย็นนี้ออกไปข้างนอกแล้วไม่กลับมาเลย ปิดมือถือ"
เฉินเหย้าจงดีดนิ้วบนเข่าสองครั้ง
"หายตัว?"
"ไปตรวจสอบประวัติการโทรของเธอวันนี้"
"กำลังตรวจอยู่ครับ"
เฉินเหย้าจงวางสาย หันมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
ความมืดปกคลุมลงเต็มที่แล้ว ปล่องควันของสถานเก็บศพยืนตระหง่านท่ามกลางความมืด ดั่งนิ้วสีดำชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า
ยี่สิบนาทีต่อมา รถปาสาทสีดำคันหนึ่งเบรกกระทันหันหน้าสถานเก็บศพ
กู้ชิงเหอลงมาจากรถ
เธอสวมเสื้อสูทสีเทาเข้ม ไม่ติดกระดุม เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในเปิดคอเสื้อ ผมหลุดร่วงลงมาครึ่งหนึ่ง เหมือนเพิ่งวิ่งออกจากห้องประชุมแล้วไม่ได้จัดระเบียบตัวเองเลย
เธอเดินเข้าไปในสถานเก็บศพ ตำรวจหน้าประตูขวางไว้
"ท่านนายกอำเภอกู้ ได้โปรดไว้ทุกข์ด้วยครับ ข้างในกำลังทำความสะอาดอยู่"
"ให้ฉันเข้าไป"
"ท่านนายกอำเภอ"
"ฉันบอกว่าให้ฉันเข้าไป!"
กู้ชิงเหอผลักตำรวจคนนั้นออกไปหนึ่งที
ตำรวจคนนั้นเซถอยหลังสองก้าว
เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องเผาศพ เฉินเหย้าจงอยู่ที่นั่นแล้ว
เฉินเหย้าจงยื่นมือมาพยุงเธอ
เธอกำแขนเขา เล็บทิ่มเข้าไปในเนื้อผ่านผ้าสูท ปากสั่นไปนานกว่าจะพูดออกมาได้หนึ่งประโยค
"นั่นคือลูกสาวของเรา"
"ฉันรู้"
"หนูกลัวความมืด"
เฉินเหย้าจงไม่พูดอะไร เพียงพยุงเธอไปนั่งที่ม้านั่งยาวด้านนอก
กู้ชิงเหอนั่งลงแล้วไม่ได้ร้องไห้อีก
กู้ชิงเหอลุกขึ้นยืน
"ตอนนี้แกมีคนใช้กี่คน?"
"แกจะทำอะไร?"
"ตามหาหมอนิติเวชคนนั้น ยังมีชีวิตก็ต้องเจอตัว ตายก็ต้องเจอศพ"
เฉินเหย้าจงก็ลุกขึ้นยืนด้วย
"ฉันจะสั่งคนไปสืบ""ไม่พอ" กู้ชิงเหอาพูด "ให้เหล่าเลย์ลงมือด้วย"
"เหลย์ไห่ซาน"
เฉินเหย้าจงมองเธอหนึ่งที:"แกรู้ว่ามันหมายถึงอะไร"
"หมายถึงอะไร?"
"แกจะเรียกทหารตร.มาใช้"
กู้ชิงเหอไม่พูดอะไร เธอเปิดประตูรถ ก่อนขึ้นรถหันกลับมา
"ฉันเป็นนายกอำเภอ ทำไมจะใช้ไม่ได้"