"เลขาเทศบาลอู๋ ไอ้หนูนั่น... ไอ้หนูนั่น!"
"หมายความว่าไง? หนูอะไร?"
"ลูกสาวของกู้ชิงเหอ... ถูกทำให้เสียหาย"
สมองของอู๋กั๋วตงปั่นป่วน! โทรศัพท์แทบหลุดมือ: "ฉันสั่งให้แกไปจัดการกู้ชิงเหอ ทำไมแกถึงไปทำแบบนั้นกับลูกสาวของนาง?"
"เลขาฯ อู๋ คืนนี้กู้ชิงเหอไปประชุมที่เมือง ยังไม่กลับบ้าน
คนของผมในบ้านพักเห็นหนูนั่นอยู่คนเดียว ก็เกิดความหลงผิด คิดไปเอง แล้วก็..."
"ไอ้เวร!" อู๋กั๋วตงตะโกนก้อง
"หนูนั่นคือแก้วตาดวงใจของเฉินเหย้าจง แกรู้ไหมว่าเฉินเหย้าจงเป็นใคร?
มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงเจียง ทรัพย์สินนับหมื่นล้าน ถ้าลูกสาวของเขาตาย เขาจะเอาคืนแกด้วยชีวิต แกเชื่อไหม?"
"เลขาฯ อู๋ ผมจัดการอยู่แล้ว ศพจะเผาทันที พวกนั้นก็จัดการให้หายไป รับรองว่าหาสาเหตุไม่ได้แน่นอน"
อู๋กั๋วตงโกรธจนตัวสั่น นิ้วบีบโทรศัพท์แน่นจนเสียงดังกรอดๆ
ผู้หญิงอย่างกู้ชิงเหออาศัยว่าเป็นคนที่ส่งมาจากเมืองและสามีรวย
ตรวจสอบโครงการของเจ้า หงถู อย่างบ้าคลั่ง ตรวจพลิกโครงการใหญ่สามโครงการติดต่อกัน เจ้าหงถูร้อนใจ วิ่งไปร้องเรียนที่เมืองทุกวัน
เขาซึ่งเป็นเลขาฯ คณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ ตกอยู่กลางระหว่างสองฝ่าย กู้ชิงเหอไม่ไว้หน้าเขา เจ้าหงถูก็เร่งเร้าอยู่ตลอด เขาจึงสั่งให้เว่ยฉางเกิงจัดคนไปจัดการกู้ชิงเหอ
ผลคือทำไม่สำเร็จ กลับทำลูกสาวนางตาย ยังตายแบบถูกทรมานอีก
ถึงแม้กู้ชิงเหอกับเฉินเหย้าจงจะเป็นสามีภรรยากัน แต่คนทั้งชิงเจียงรู้ดีว่าทั้งสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันมาห้าปีแล้ว ต่างคนต่างอยู่
ถ้าแค่ลงมือกับกู้ชิงเหอ เฉินเหย้าจงคงเมินเฉย
แต่เสิ่นยี่ถงเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา อายุสามสิบกว่าแล้วเพิ่งมีลูกสาวคนนี้ เลี้ยงมาเหมือนแก้วตาดวงใจ
ตอนนี้ถูกฆ่าตายในบ้านพัก ก่อนตายยังถูกผู้ชายสามคน...
อู๋กั๋วตงไม่กล้าคิดต่อไป
"รีบ รีบเผาศพทันที ได้ยินไหม? ส่วนบันทึกคดีให้ไปแต่งเรื่อง
บอกหมอผ่าศพให้ปิดปากให้สนิท เงินที่ต้องให้ก็ให้ ปากที่ต้องปิดก็ปิด
ถ้ารั่วแม้แต่คำเดียว แกกับเว่ยฉางเหอสองคนเตรียมตัวตายได้เลย"
"ครับๆ เลขาฯ อู๋ วางใจได้ครับ"
วางสายไป อู๋กั๋วตงก็โทรหาเว่ยฉางเหอต่อ
"เว่ยฉางเหอ แกเบื่อหน่ายชีวิตหรือไง?"
"เลขาฯ อู๋ เกิดอะไรขึ้น?"
"แกสั่งคนไปแตะลูกสาวของเฉินเหย้าจง?"
ปลายสายมีเสียงของเว่ยฉางเหอที่เต็มไปด้วยความตกใจ:
"เลขาฯ อู๋ พูดอะไรครับ?
ผมไม่ได้สั่งให้พวกเขาแตะตัวเสิ่นยี่ถง ผมสั่งให้ไปทำกู้ชิงเหอที่บ้านพัก ใครจะไปรู้ว่าพวกมันไปทำแบบนั้นกับหนูนั่น?
เป็นเฉินตงที่พาคนไป เขาบอกผมว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าไปทำใคร!"
"เฉินตง?
หัวหน้าสถานีตำรวจกว่างหยางของแกน่ะหรือ?"
"ใช่ครับ เลขาฯ อู๋ ผมจะไปถามเขาให้ชัดเจนทันที วางใจได้ครับ เรื่องนี้ผมจัดการให้เรียบร้อย"
"จัดการให้เรียบร้อยอะไร!"
อู๋กั๋วตงอยากจะบีบคอไอ้โง่นี้ให้ตายคาสายโทรศัพท์
"ตอนนี้แกไปจัดการสามอย่างทันที:
หนึ่ง เผาศพทันที; สอง ฆ่าพวกนั้นสามคนให้ตาย อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว; สาม ปิดปากหมอผ่าศพคนนั้นให้มิดชิด
ถ้าสามอย่างนี้มีอย่างไหนผิดพลาด แกก็เตรียมตัวกระโดดตึกได้เลย"
"ครับๆ ผมจัดการทันที"
เสียงตุบ! วางสาย อู๋กั๋วตงทรุดตัวลงบนเก้าอี้ นิ้วสั่นเทาจุดไฟสามครั้งกว่าจะติดบุหรี่
ที่ห้องผ่าศพอำเภอชิงเจียง ซูว่านชิงจ้องรายงานการตรวจบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตัวสั่นไปทั้งตัว
ศพของเสิ่นยี่ถงเป็นเธอที่ตรวจด้วยตัวเอง
เต็มไปด้วยบาดแผล มีร่องรอยของน้ำของหลายคนในร่างกาย รอยฟกช้ำทั่วตัว รอยกดที่คอชัดเจน
นี่ไม่ใช่การปล้นเข้าบ้าน นี่คือการข่มขืนฆ่า
แต่ตอนที่เธอรายงานผลให้เว่ยฉางเหอฟัง เว่ยฉางเหอพูดเพียงประโยคเดียว:
"เขียนว่าโจรปล้นฆ่า ปิดคดีทันที แล้วเอาศพมาให้ฉัน"
ซูว่านชิงรู้ดีว่า ถ้าเธอเขียนรายงานเท็จนั้นจริงๆ เสิ่นยี่ถงก็ตายฟรี
หนูน้อยคนนั้นเธอรู้จัก ปีที่แล้วห้องผ่าศพเข้าไปประชาสัมพันธ์กฎหมายที่โรงเรียน เสิ่นยี่ถงเป็นตัวแทนนักเรียน หน้าตาน่ารัก รู้จักดี ยังได้ถ่ายรูปด้วยกัน
ตอนนี้คนหายไป ตายอย่างน่าเวทนา
ซูว่านชิงกัดฟัน รีบคัดลอกรูปถ่ายและข้อมูลการตรวจในคอมพิวเตอร์ลงในแท่ง USB
จังหวะนั้นเอง ประตูก็ถูกถีบเปิด
เว่ยฉางเหอเดินนำตำรวจสองคนเข้ามา
"หมอซู รายงานล่ะ?"
"ยังไม่ได้เขียน เพราะเวลาน้อยเกินไป"
เว่ยฉางเหอมองเธอ แววตาเหมือนมีดกรีดใบหน้าเธอ:
"ไม่ต้องเขียนแล้ว เอาศพมาให้ฉัน"
"ผู้กำกับเว่ย ตามระเบียบ ถ้ายังไม่ได้รับรายงานผ่าศพ ศพไม่สามารถ..."
"ฉันบอกว่าไม่ต้องเขียนแล้ว"
เว่ยฉางเหอโบกมือ ตำรวจสองคนเดินเข้าไปเริ่มเก็บศพ
ซูว่านชิงยืนอยู่ที่เดิม กำแท่ง USB แน่นในฝ่ามือ
ไม่พูดอะไรอีกหนึ่งคำ