เกาโหย่วไฉพลิกดูหอยเป๋าฮื้อในกระสอบ ยิ่งพลิกดูก็ยิ่งตกใจ
แต่ละตัวอ้วนสมบูรณ์ เปลือกสะอาด แถมยังมีชีวิตชีวา ดูก็รู้ว่าเพิ่งขึ้นจากน้ำได้ไม่นาน เป็นของชั้นดีทั้งนั้น
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสนอราคาตามตรงว่า “ตัวละ 5 หยวนสำหรับหอยเป๋าฮื้อขนาด 6-8 ตัวต่อกิโล ส่วนขนาด 4 ตัวต่อกิโล ตัวละ 15 หยวน หอยเป๋าฮื้อตัวเล็กพวกนี้กิโลละ 1.5 หยวน”
“หอยเป๋าฮื้อขนาด 6-8 ตัวต่อกิโลมี 120 ตัว ขนาด 4 ตัวต่อกิโลมี 21 ตัว ส่วนตัวเล็กน่าจะประมาณ 40 กิโล รวมแล้ว 975 หยวน นายว่าไง?”
ฉินฮ่าวคำนวณในใจ ราคานี้ถือว่ายุติธรรมสำหรับหมู่บ้าน
“ตกลง” เขาพยักหน้า
ชั่งน้ำหนัก คิดเงิน จ่ายเงิน
เกาโหย่วไฉหยิบธนบัตรสิบหยวนมาปึกใหญ่กับธนบัตรย่อยอีกสองสามใบออกจากลิ้นชัก แล้วยื่นให้ฉินฮ่าว แต่สายตายังอาลัยอาวรณ์กับถังใบเล็กใบนั้นไม่หาย
“เสี่ยวฮ่าว ในถังนั่นก็เป็นหอยเป๋าฮื้อเหมือนกันนี่... ไม่ขายเหรอ?”
“ไม่ขาย กลับไปให้เมียกิน”
ฉินฮ่าวรับเงินมาใส่กระเป๋า คว้าถังกับอุปกรณ์ขึ้นมา ก่อนยิ้มให้เกาโหย่วไฉ “ลุงเกา ไว้เจอกัน”
เกาโหย่วไฉมองแผ่นหลังของเขาหายลับไปในความมืด แล้วอดส่ายหน้าไม่ได้ “ไอ้หนุ่มนี่ใช้เงินไม่เป็นจริง ๆ ขนาดฉันยังไม่กล้ากินแบบนี้เลย หอยในถังเล็ก ๆ นั่นอย่างน้อยก็ร้อยหยวนแล้ว”
ฉินฮ่าวหิ้วถังเดินกลับบ้าน ลมทะเลพัดเข้าปะทะหน้า กลิ่นเค็มคาวเจือความเย็นอยู่จาง ๆ
แต่ในใจกลับร้อนรุ่ม
หอย 10 ตัวในถังนี่ต่างหากถึงจะเป็นของชิ้นใหญ่จริง ๆ!
ฉินฮ่าวเพิ่งเดินจากไป เสิ่นหลานเซียงก็มาถึงหน้าสถานีรับซื้อของที่ท่าเรือ