ต้องซื้อของได้ตั้งเท่าไร! สร้างบ้านหลังคากระเบื้องได้ใหญ่แค่ไหน! วัวที่บ้านเดิมของเธอจะผสมพันธุ์ได้ตั้งกี่ครั้ง!
แต่ในขณะที่อิจฉา ความอับอายร้อนผ่าวก็ลามจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ
เมื่อครู่เธอยังพูดต่อหน้าคนตั้งมากมายว่าฉินฮ่าวโม้ หลอกลวง แถมยังตักดินมาเต็มถัง...
พอหันมาอีกที เกาโหย่วไฉก็ตบหน้าเธอจนชาไปหมดแล้ว
“นี่ เสิ่นหลานเซียง จะซื้อหรือไม่ซื้อ?”
เสียงของเกาโหย่วไฉดังขึ้นมาอย่างเอื่อยเฉื่อยอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบจิ้งจอกเฒ่า “เอาอย่างนี้ไหม ลดให้ก็ได้ ตัวละ 4 เหรียญ!”
หน้าเสิ่นหลานเซียงแดงก่ำราวกับตับหมู
ซื้อบ้าอะไรล่ะ!
เป๋าฮื้อแค่ตัวเดียวก็ซื้อข้าวสารได้ตั้ง 20 ชั่งแล้ว ข้าวกล้องยิ่งซื้อได้มากกว่านั้นอีก!
ไอ้เกาหน้าปานนี่มันชั่วช้าจริง ๆ เอาแต่ยืนดูเธอขายหน้า
“แก... แก...”
ริมฝีปากของเสิ่นหลานเซียงสั่นระริกอยู่นาน แต่ก็เค้นคำพูดออกมาไม่ได้สักคำ
สุดท้ายเธอก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ หันขวับแล้วเตะหน้าแข้งจ้าวเฉียงเต็มแรง
“ไอ้ไม่ได้เรื่อง!”
“เมียจ๋า เตะฉันทำไม?”
จ้าวเฉียงเซถลาไปข้างหนึ่ง งุนงงไปหมด
“ทำไมเหรอ? ฉินฮ่าวเขาหาเงินได้ตั้ง 1,000 เหรียญแล้ว! แล้วแกล่ะ! แกล่ะ!” เสิ่นหลานเซียงกดเสียงด่า พลางกระชากแขนเขาลากออกไป
“ไป! กลับบ้าน! ไอ้ตัวน่าขายหน้า!”
ทั้งคู่รีบเผ่นหายไปตรงสุดท่าเรืออย่างหมดสภาพ
เกาโหย่วไฉมองตามแผ่นหลังของพวกเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกแก้วเคลือบขึ้นจิบชาอีกครั้ง
สะใจจริง!
ส่วนในเงามืดตรงหัวมุมท่าเรือ หลี่ต้าป่าวยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด