คิดดูแล้ว เขาก็เอาเป๋าฮื้อธรรมดาตัวเล็ก ๆ มาวางปิดทับด้านบนอีกชั้น จนมิดชิดไม่มีช่องโหว่
มีทรัพย์สินก็อย่าเอาออกมาอวด
โดยเฉพาะเป๋าฮื้อหัวเดียวซึ่งเป็นของทะเลชั้นยอด ถ้าเอาออกมาโชว์ในหมู่บ้าน พรุ่งนี้ก็มีคนจ้องตาเป็นมันแน่
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ยกถังกับกระสอบขึ้น แล้วก้มตัวเดินเร็ว ๆ ไปตามซอกหิน แสงจากไฟคาดหัวส่องพื้นนำทาง ทุกย่างก้าวเหยียบลงตรงจุดปลอดภัยที่ระบบทำเครื่องหมายไว้
เมื่อเท้ากลับมาเหยียบพื้นโคลนแข็งของหาดสาธารณะ พื้นที่โขดหินด้านหลังก็ถูกน้ำทะเลที่กำลังขึ้นท่วมไปเกือบหมดแล้ว
เสียงคลื่นใต้น้ำซัดกระแทกหน้าผาดังมาจากด้านหลัง อื้ออึงเหมือนฟ้าร้อง ดังเป็นระลอกไม่ขาดสาย
ฉินฮ่าวหันกลับไปมอง ก่อนจะพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา
เกือบไปแล้ว!
แต่หางปากของเขากลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขาหิ้วถังที่เต็มไปด้วยของทะเลและแบกกระสอบ เดินเร็ว ๆ ข้ามหาดกลับไป
บนหาดโคลนยังมีชาวบ้านประปรายกำลังเก็บข้าวของกลับบ้าน พอเห็นเขากลับมา สายตาหลายคู่ก็หันตามมาทันที
เสิ่นหลานเซียงยังอยู่ที่นั่น
เธอกับจ้าวเฉียงยองอยู่ริมชายหาด ถังวางอยู่ข้างเท้า จ้าวเฉียงกำลังก้มหน้าเก็บเครื่องมือ
“โอ้โฮ! ฉินเหล่าซาน กลับมาแล้วเหรอ แค่ชั่วโมงเดียวเองนี่!”
เสิ่นหลานเซียงเห็นฉินฮ่าวกลับมา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอเดินเข้ามาใกล้ สายตากวาดมองถังใบเล็กที่มีฝาปิดอยู่ในมือฉินฮ่าว ก่อนเบ้ปากแล้วพูดเสียงแหลมดัง จงใจให้คนรอบข้างได้ยินกันทั่ว