หัวใจของฉินฮ่าวราวกับถูกแทงด้วยมีด
“หว่านซิง ฟังฉันอธิบายก่อน ผู้หญิงคนนั้น...”
“จะอธิบายอะไรอีก?”
เฉินหว่านซิงขึ้นเสียงเล็กน้อย เสียงสั่นเครืออย่างกลั้นไม่อยู่ “ฉันเห็นกับตาแค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ? ฉินฮ่าว นายคิดว่าฉันโง่ หลอกง่ายมากหรือไง?”
“นายคิดว่าฉันรับเงินจากนายวันนี้ กินข้าวกับนายมื้อเดียว แล้วจะลืมทุกอย่างได้งั้นเหรอ? สองปีมานี้ เรื่องที่นายทำกับเธอ ฉันจำได้ทุกเรื่อง!”
มือที่โอบถังถังของเธอกระชับแน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีดขาว “เมื่อก่อนนายซื้อผ้าพันคอ ซื้อครีมบำรุงผิวให้เธอ พาไปกินข้าวนอกบ้าน ตอนที่บ้านเราแทบไม่มีอะไรกิน นายเคยนึกถึงเมียคนนี้บ้างไหม?”
“ตอนถังถังหิวจนร้องไห้ นายเคยนึกถึงลูกสาวตัวเองบ้างหรือเปล่า?”
“แม่...”
ถังถังตกใจกับท่าทางของเฉินหว่านซิง ริมฝีปากน้อย ๆ เบะออก ก่อนจะซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนแม่ ไม่กล้าขยับ
ฉินฮ่าวอ้าปาก แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปก็ดูไร้น้ำหนักทั้งนั้น
เฉินหว่านซิงพูดถูก
เรื่องเลวร้ายที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้ เขายอมรับทุกเรื่อง
แต่เขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมนี่นา เขาขยะแขยงผู้หญิงอย่างสวีเยี่ยนยิ่งกว่าใคร
แต่พูดไปแล้วเฉินหว่านซิงจะเชื่อไหม?
“หว่านซิง ฉันกับสวีเยี่ยนไม่มีอะไรกันจริง ๆ”
ฉินฮ่าวสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้สงบ “เรื่องเมื่อก่อนฉันไม่แก้ตัว ฉันมันเลวเอง ฉันทำผิดต่อเธอ”
“แต่เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้ว ฉันด่าเธอจนกลับไป แถมยังทวงเงินที่เธอติดฉันคืนมา ต่อจากนี้ฉันจะไม่ข้องเกี่ยวกับเธออีก”