ฉินเสี่ยวเยี่ยนยืนเท้าเอวอยู่กลางลานบ้าน ใบหน้าเล็ก ๆ ตึงเขม็ง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งใส่จางต้า จ้วง ราวกับลูกเสือตัวน้อยที่กำลังหวงอาหาร
“พูดบ้าอะไรของแก!”
เด็กหญิงตะโกนเสียงดังฟังชัด “ขนมกุ้งเป็นของที่ฉันพนันกับแก แกวิ่งแพ้ฉันเองถึงต้องยกให้! พนันแล้วก็ต้องยอมรับผล!”
“อีกอย่างนะ!”
เธอยกนิ้วก้อยขึ้นจ่อแทบจะทิ่มหน้าผากจางต้า จ้วง “ตอนบ่ายพี่สามก็ให้เงินแกไปหนึ่งเหมาแล้ว! หนึ่งเหมา! แกก็รับไว้แล้วไม่ใช่หรือไง? ตอนนี้ยังจะมาฟ้องอีกเหรอ?”
พูดยังไม่ทันจบ เธอก็โมโหจนก้าวเข้าไปผลักจางต้า จ้วงหนึ่งที
จางต้า จ้วงยืนไม่ค่อยอยู่แล้ว พอโดนผลักก็หงายก้นลงไปนั่งกับพื้นทันที
เขานิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะเบะปากแล้วแผดเสียงร้องไห้ น้ำตาไหลพรากราวกับไข่มุกที่สายขาด
“แง~~~ แม่! ฉินเสี่ยวเยี่ยนตีผม! เธอตีผม~~”
พอป้าอ้วนเห็นลูกชายถูกผลักล้มลงไปแบบนั้น จะปล่อยไว้ได้ยังไง?
เธอกระทืบเท้าปึง ชี้หน้าฉินเสี่ยวเยี่ยนแล้วด่าทันที “นี่มันกำเริบเสิบสานไปแล้ว! ฉินเสี่ยวเยี่ยน! แกกล้าตีต้าจ้วงลูกฉันต่อหน้าฉันเลยหรือ!”
จากนั้นเธอก็หันไปถลึงตาใส่หวังเยว่อิง ใบหน้าแดงก่ำ “เยว่อิงเอ๊ย เยว่อิง! ดูสิว่าแกเลี้ยงลูกยังไง! คนโตแย่งของ คนเล็กทำร้ายคน เป็นแม่ประสาอะไรเนี่ย!”
ลานบ้านพลันชุลมุนวุ่นวายไปหมด
จางต้า จ้วงนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ฉินเสี่ยวเยี่ยนยืนเท้าเอวถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห ป้าอ้วนชี้หน้าหวังเยว่อิงทวงคำตอบ ส่วนถังถังตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ปากเล็ก ๆ เบะออกแล้วหันไปซุกอกเฉินหว่านซิง