แถมเด็กคนนี้ยังเจ้าเล่ห์สุด ๆ ข้างนอกนั่นเอาชื่อฉินฮ่าวไปอ้างไม่รู้กี่ครั้ง
การเป็นนักเลงประจำหมู่บ้านแถมยังเป็นพวกเหลวไหลก็มีข้อดีอยู่แค่นี้แหละ
ใครกล้ารังแกฉินเสี่ยวเยี่ยน เด็กน้อยก็จะตะโกนเสียงดังว่า «เดี๋ยวฉันให้พี่สามมาซัดแก แล้วยังจะซัดพ่อแกด้วย!»
ทำเอาเด็กโตหลายคนกลัวจนเผ่นหนีไป
ถึงเจ้าของร่างเดิมจะเป็นคนไม่เอาไหน แถมเคยซ้อมคนไปไม่น้อย แต่พอมาคิดดูตอนนี้ เด็กคนนี้ก็ปกป้องถังถังในแบบของตัวเองมาตลอด
ฉินฮ่าวย่อตัวลง ดีดจมูกฉินเสี่ยวเยี่ยนเบา ๆ «ได้สิ รออีกหน่อยพี่สามหาเงินได้แล้วจะซื้อให้! สวยกว่าของบ้านป้าอ้วนอีก เป็นทีวีภาพสีด้วย!»
ฉินเสี่ยวเยี่ยนเบิกตากลมโตทันที «จริงเหรอ?»
«พี่สามไม่โกหกหรอก»
«ว้าว!»
ฉินเสี่ยวเยี่ยนกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ เปียแกละสองข้างแกว่งไปมาเหมือนลูกตุ้ม «ฉันจะได้ดูทีวีภาพสีเครื่องใหญ่ ๆ แล้ว! ภาพสีด้วยนะ! เจ๋งกว่าของบ้านป้าอ้วนอีก!»
หวังเยว่อิงที่อยู่ข้าง ๆ มองลูกชายแล้วกลอกตาแรง ๆ
ไอ้เด็กนี่พูดจาเพ้อเจ้อเก่งจริง!
ทีวีขาวดำยังราคา 400–500 หยวน ทีวีสียิ่งต้องตั้งพันกว่าหยวน!
แล้วเขาจะไปหาเงินจากไหน?
ที่สำคัญคือคนหนึ่งกล้าพูด อีกคนก็กล้าเชื่อ!
พี่น้องคู่นี้นิสัยเหมือนกันจริง ๆ!
«พอแล้ว ๆ! อย่าตะโกน!»
ฉินโส่วอี้เดินออกมาจากห้องโถงใหญ่เสียที ในมือถือชาม สีหน้าทั้งจนใจทั้งขำ «มานี่ กินข้าว! ปลาจะเย็นหมดแล้ว!»
«กินข้าว ๆ!»
หวังเยว่อิงอุ้มถังถังไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างดึงแขนฉินเสี่ยวเยี่ยนเดินไปทางห้องโถงใหญ่ «เงียบกันได้แล้ว!»