จางต้า จ้วงถือเงินวิ่งแจ้นออกไปอย่างเริงร่า
ฉินเสี่ยวเยี่ยนเดินตามหลังฉินฮ่าวต้อย ๆ ราวกับหางเล็ก ๆ ระหว่างทางก็กระโดดโลดเต้นไม่หยุด แถมยังยื่นมือไปคว้าพุทราเชื่อมในกระสอบของเขาเป็นพัก ๆ
ฉินฮ่าวถูกเธอคว้าจนหมดทางรับมือ เลยยัดให้ทั้งห่อไปเสียเลย ยังไงก็ซื้อมาให้เธออยู่แล้ว
เด็กน้อยดีใจจนฮัมเพลงงึมงำ
ตอนที่พวกเขาผลักประตูบ้านเก่าเข้าไป หวังเยว่อิงกำลังถือกะละมังผักที่ล้างแล้วเดินออกมาจากครัว
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นลูกสาวคนเล็กเดินตามลูกชายคนที่สามของบ้านมาติด ๆ
แก้มป่องตุ่ย มุมปากยังเปื้อนน้ำตาลจากพุทราเชื่อม มือกำพุทราที่กินไม่หมดไว้ครึ่งลูก ส่วนกระเป๋าเสื้อก็นูนพอง เห็นชัดว่าซ่อนของเอาไว้
หวังเยว่อิงหรี่ตา วางกะละมังผักลงบนเตา แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา
“ฉินเสี่ยวเยี่ยน”
เสียงดังลั่น!
ฉินเสี่ยวเยี่ยนสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว ราวกับแมวถูกเหยียบหาง เธอรีบหลบไปอยู่หลังฉินฮ่าวโดยไม่รู้ตัว
“หยุดเลย! มานี่เดี๋ยวนี้!”
หวังเยว่อิงคว้าเปียแกละของเธอไว้ อีกมือก็ล้วงกระเป๋าเสื้อทันที
พุทราเชื่อมถูกควักออกมาครึ่งห่อ กินไปเกือบครึ่งแล้ว
“ยัยเด็กคนนี้นี่! ใครอนุญาตให้กินขนมจุบจิบเยอะขนาดนี้? ของดี ๆ แบบนี้โดนแกกินจนเกลี้ยงในมื้อเดียวเลย!”
หวังเยว่อิงบิดหูเธอ ฉินเสี่ยวเยี่ยนร้องโอดโอย มือหนึ่งกุมหู อีกมือยังพยายามเอื้อมไปคว้าพุทราเชื่อมที่ถูกยึด ปากก็พึมพำว่า “หนูกินไปแค่ไม่กี่ลูกเอง…แม่เบา ๆ หน่อย…”