ราตรีค่อย ๆ มืดลง
บนผืนทะเลมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังตึ้กตั้ก
ฉินฮ่าวบังคับเรือตามเส้นทางที่ระบบแจ้งเตือน คอยหลบแนวหินใต้น้ำทุกแห่ง
【ข้างหน้า 300 เมตร มีแนวหินใต้น้ำ ความลึกไม่ถึง 1 เมตร กรุณาเบนไปทางซ้าย 15 องศา】
【ด้านหน้าทางขวา 200 เมตร เป็นเขตกระแสน้ำวน กรุณาลดความเร็ว】
เขาหักเลี้ยวซ้ายทีขวาทีตามคำเตือนของระบบ จนลอดผ่านแนวโขดหินระเกะระกะไปได้สำเร็จ ก้นเรือไม่เฉี่ยวแม้แต่เศษหิน
ฉินฮ่าวอดร้องในใจไม่ได้ว่า สุดยอดไปเลย
ระบบเตือนภัยนี่แม่นยำยิ่งกว่าเรดาร์เสียอีก ถ้าเป็นคนอื่นเข้ามาในที่แบบนี้ตอนกลางคืน เรือสิบลำก็ชนจนรั่วทั้งสิบลำแน่
ตอนเรือเข้าเทียบหาดโคลนบริเวณปากแม่น้ำทางเหนือ น้ำทะเลก็ลดลงจนสุดแล้ว
เขาอ้อมอยู่ราว 20 นาที ในที่สุดเรือก็เข้าเทียบฝั่ง
ชายฝั่งทางเหนือของเกาะอิงจุ่ย หาดโคลนปากแม่น้ำ
น้ำลงจนสุด เผยให้เห็นหาดโคลนสีน้ำตาลดำผืนใหญ่ใต้แสงจันทร์ ส่งกลิ่นคาวเค็มลอยมา
ฉินฮ่าวกระโดดขึ้นฝั่ง เท้าจมลงในโคลนลึกไม่ถึงข้อเท้า
เขาปักคราดกุ้งลงไปในโคลน ฟันเหล็กแทงลงลึกครึ่งฉื่อพร้อมเสียงฉึก
จากนั้นก็ดึงกลับ....
“บุ๋ง ๆ~~”
ฟองอากาศผุดขึ้นเต็มผิวโคลน ถัดมาใต้ชั้นโคลนทรายก็เดือดพล่านราวกับน้ำในหม้อ กุ้งขาวตัวแล้วตัวเล่าพากันทะลุผิวโคลนมุดออกมา
เปลือกสีเทาอมเขียว หนวดยาวเฟื้อย แต่ละตัวมีขนาดยาวพอ ๆ กับฝ่ามือ
กุ้งขาวตัวหนึ่งมุดออกมาจากโคลนทราย ลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว หนวดยาวเหยียดสะท้อนแสงจันทร์