ตอนที่ 43 ชวนพี่รองมาร่วมงาน
ฉินฮ่าวกับฉินเช่อกลับมาถึงท่าเรือตอนเกือบสิบโมงแล้ว
เพิ่งก้าวเข้าบ้าน หวังเยว่อิงผู้เป็นแม่ก็เดินปรี่เข้ามาหา ดวงตาเป็นประกายราวกับมีเงินกองโตอยู่ในนั้น “สาม ขายได้เท่าไหร่?”
“แม่ ให้พวกเราหายใจหายคอสักหน่อยก่อนไม่ได้เหรอครับ?” ฉินฮ่าวทั้งขำทั้งจนใจ
แม่ของเขาเป็นพวกเห็นเงินแล้วตาโตมาตั้งแต่เกิด
ช่วงหลังมานี้ พอขายของเสร็จทีไร แม่ก็ต้องถามทุกครั้ง แถมบางทียังลงมือนับเองด้วย!
“จะหายใจอะไรอีก รีบพูดมา!”
หวังเยว่อิงร้อนใจจนดึงฉินฮ่าวไปทีหนึ่ง
ฉินฮ่าวถูกกระชากจนเซไป แต่ก็ไม่รีบร้อน เขาล้วงห่อผ้าใบเล็กออกมาจากอก แล้วชั่งน้ำหนักมันในมือ
ห่อผ้าเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ถึงจะมีผ้าห่ออยู่ก็ยังสัมผัสได้ว่าข้างในหนาเตอะ
เขายิ้มกว้างให้หวังเยว่อิง
“แม่ลองทายดูสิ”
“ทายบ้าบออะไร!” หวังเยว่อิงยกมือฟาดท้ายทอยเขาอีกที “อย่ามัวเล่นลิ้นกับแม่นะ!”
ฉินเช่อทนดูต่อไปไม่ไหว จึงยื่นมือมาตบไหล่ฉินฮ่าวเบา ๆ ก่อนยิ้มให้หวังเยว่อิง
“แม่ ไม่ต้องถามเขาหรอก หกพันสองร้อยหยวน”
“หา?” หวังเยว่อิงเหมือนหูฝาดไป
“หกพันสองร้อยหยวนครับ”
ฉินเช่อย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความยินดี “กุ้งขาว 513 ชั่ง ผู้จัดการโจวให้ชั่งละ 12 หยวน แล้วปัดเป็นเลขกลม ๆ แม่ไม่เห็นหรอก พวกพ่อค้าปลาที่ท่าเรืออำเภอตาแทบถลนออกมานอกเรืออยู่แล้ว!”
หวังเยว่อ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลง
ดวงตาของเธอเหมือนมีไฟดวงเล็ก ๆ สองดวงส่องวูบวาบอยู่