เสิ่นหลานเซียงยืนหน้าแดงสลับซีดอยู่ตรงนั้น
เธอจ้องถัง ๆ กุ้งขาวบนเรือเขม็งจนแทบถลน
เป็นไปไม่ได้!
เมื่อกี้เธอเห็นชัด ๆ ว่าบนเรือไม่มีอะไรเลย!
แต่กุ้งพวกนั้นยังเป็น ๆ กระโดดดึ๋ง ๆ อยู่ เธอคงพูดไม่ได้หรอกว่าฉินฮ่าวซื้อมาเมื่อตอนบ่าย
จางเฉียงยืนดึงแขนเสื้อเธออยู่ข้าง ๆ แล้วกระซิบว่า “ที่รัก เรา...กลับกันเถอะ อายคนจะตายอยู่แล้ว!”
“กลับบ้าอะไร!” เสิ่นหลานเซียงกัดฟันกรอด
แต่สายตารอบข้างที่มองมาราวกับมีดทิ่มแทง ทำให้เธอทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว
สุดท้ายเธอกระทืบเท้าครั้งหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินหนีไปเร็วกว่ากระต่าย
จางเฉียงเดินตามหลังไปอย่างหงอย ๆ สองสามีภรรยาเบียดฝ่าฝูงชนออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะครืน
ฉินฮ่าวไม่ได้ตามไปไล่ตะเพิด คนแบบนี้ไม่จำเป็นต้องเสียเวลา พรุ่งนี้ให้แม่ไปเอากุญแจเรือก็พอ
เขาหันกลับไปมองคนในครอบครัว
อืม...ยืนอึ้งกันหมดเลย!
ฉินโส่วอี้เอียงกล้องยาสูบค้างไว้ ลืมสูบไปเสียสนิท
หวังเยว่อิงอ้าปากค้าง จนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
ฉินเช่อยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเหมือนเห็นผี
ส่วนถังถังกลับไม่คิดอะไร มองดูทุกคนที่เงียบกริบแล้วเงยหน้ามองเขาตาแป๋ว “พ่อจ๋า กุ้ง ๆ อร่อยไหม?”
คำถามเดียวทำให้ทุกคนได้สติกลับมา
หวังเยว่อิงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา “เจ้าสาม! นี่...นี่ลูกจับมาเองจริง ๆ เหรอ? ตั้ง 500 ชั่งเลยนะ?!”
“แม่ เรือวางอยู่เต็มนั่น แม่ดูเองเลย”
หวังเยว่อิงเกาะกราบเรือชะโงกดูจริง ๆ พอเห็นแล้วขาก็อ่อน จวนจะทรุดลงกับพื้น