“เพราะเป็นวันเปิดร้าน เลยเชิญคนใหญ่คนโตมาช่วยอุดหนุน วันนั้นต้องใช้เป๋าฮื้อชั้นยอดที่สุด 10 ตัวมาชูหน้าร้าน ผมตระเวนหาทั่วตลาดนี้มาสามวันแล้ว เก็บซื้อแบบกระจัดกระจายมาได้ไม่กี่ตัว แต่ขนาดไม่เท่ากันสักตัว จนร้อนใจปากแตกไปหมดแล้ว!”
เขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น “น้องชาย เป๋าฮื้อ 10 ตัวของนายขนาดเท่ากัน แถมสภาพยังดีเยี่ยม พอดีเอาไปทำเมนูนี้เลย นายเสนอราคามา!”
หม่าไขว่ได้ยินก็ไม่พอใจทันที “เหล่าโจว หมายความว่ายังไง? คนของฉันกำลังคุยธุระอยู่ตรงนี้ แกมาสอดทำไม?”
โจวหมิงหย่วนดันแว่นขึ้น ไม่ได้เกรงกลัวเขา “เถ้าแก่หม่า ในวงการค้าขาย ใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ไป คุณเสนอราคามาสิ”
“ดี! ฉันให้ตัวละ 150!”
หม่าไขว่กัดฟันพูด
โจวหมิงหย่วนสวนทันที “180!”
ดวงตาหม่าไขว่แดงก่ำ “200!”
พ่อค้าแผงลอยรอบ ๆ พากันสูดปาก
ตัวละ 200? 10 ตัวก็ 2,000 แล้ว!
วันนี้เจ้าหนุ่มบ้านนอกคนนี้ได้ลาภก้อนโตจริง ๆ!
ฉินฮ่าวดีใจจนแทบยิ้มออกมา แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย ก่อนหันไปมองโจวหมิงหย่วน
โจวหมิงหย่วนแค่นเสียง ท่าทางเหมือนคนกระเป๋าหนัก
“220! ผมให้ตัวละ 220 ทั้งหมด 10 ตัวก็ 2,200 น้องชาย จ่ายสดเดี๋ยวนี้เลย!”
หม่าไขว่อ้าปาก แต่ไม่ได้เสนอราคาอีก
เขาคิดคำนวณไว้แล้ว รับซื้อเป๋าฮื้อพวกนี้ไปก็เอาไปขายต่อให้ภัตตาคาร ได้กำไรแค่ส่วนต่าง
ส่วนโจวหมิงหย่วนเป็นฝ่ายจัดซื้อของภัตตาคารอยู่แล้ว แถมยังรีบใช้ เขาสู้ราคาไม่ไหว
แต่ดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้นยังจ้องฉินฮ่าวเขม็ง แววตาคมกริบราวกับมีด