ชายคนนั้นหน้าแดงก่ำราวกับตับหมู
พอซื้อ นาฬิกาไปแล้ว เงินก็เกินตัวจนไม่เหลือสักหยวน เขาอึกอัก “เอ่อ...กล่องละตั้งแปดหยวนกว่า หน้าเธอก็ไม่ได้มีค่าขนาดนั้นสักหน่อย...”
พูดจบเขาก็รู้ตัวว่าพลาด หันหลังเผ่นหนีทันที
“นายพูดว่าไงนะ?” หญิงผมหยิกเดือดปุด ๆ รีบวิ่งตามไป
คนรอบข้างที่ยืนดูเหตุการณ์พากันหัวเราะครืน
ฉินฮ่าวส่ายหน้า จ่ายเงิน แล้วเอาของทั้งหมดใส่กระสอบที่เตรียมมา
สำหรับเขา เรื่องนี้ก็แค่เหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ
พวกตาต่ำดูถูกคนแบบนี้ ช่างมันเถอะ!
จากนั้นเขาไปที่แผงขายผ้า เลือกผ้าลายดอกมาสองพับ พับหนึ่งให้ที่บ้าน อีกพับให้พ่อแม่
ต่อด้วยแผงขายเครื่องใช้โลหะ วิทยุยี่ห้อแพนด้าราคา 36 หยวน เขาซื้อทันที
ของโปรดของพ่อฉินโส่วอี้
เมื่อก่อนอยู่ในหมู่บ้าน พอตกกลางคืนก็ชอบวิ่งไปบ้านคนอื่นเพื่อฟังวิทยุ!
ที่แผงขนม เขาซื้อขนมเถาซูสองจิน ขนมแท่งข้าวเหนียวหนึ่งจิน แล้วยังหยิบผลไม้กระป๋องลูกพีชเหลืองมาอีกสองกระป๋อง
สุดท้ายแวะสหกรณ์หน้าประตู ซื้อซาลาเปาไส้หมู 15 ลูก ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ยังร้อน ๆ อยู่เลย
กระสอบใบใหญ่สองใบอัดแน่นเอี๊ยด เขามัดไว้กับตะแกรงท้ายจักรยาน แม้จะแกว่งไปมา แต่ผูกแน่นหนาดี
เขาลองคำนวณดู นาฬิกา 150 หยวน วิทยุ 36 หยวน เสื้อผ้ากับผ้ารวมกัน 120 หยวน บุหรี่กับเหล้า 50 หยวน เครื่องสำอางกับผ้าปูที่นอน 100 หยวน ขนมกับผลไม้กระป๋อง 20 หยวน รวมของจิปาถะแล้วก็เกิน 500 หยวนมานิดหน่อยพอดี
เงินที่เหลือเขานับอย่างละเอียด ยังมีอยู่ราว 1,700 หยวน จึงเก็บใส่กระเป๋าด้านในชิดตัว