เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าฉินฮ่าวออกไปเก็บหอยจริงหรือเปล่า
ยังไงตอนเที่ยงเขาก็ยังยื้อยุดฉุดกระชากกับสวีเยี่ยนอยู่เลย
พอเห็นเฉินหว่านซิงเป็นแบบนี้ ความอัดอั้นที่หลิวกุ้ยเซียงเจอมาตอนเช้าก็พลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง
แต่ตอนนั้นถังถังกลับหยุดร้องไห้กะทันหัน
เด็กหญิงตัวน้อยดิ้นออกจากอ้อมกอดแม่ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตากลมโตแดงก่ำ แต่กลับจ้องหลิวเหล่าซานกับหลิวกุ้ยเซียงอย่างดื้อรั้น ก่อนตะโกนเสียงอ้อแอ้ว่า
“ห้ามรังแกแม่ฉันนะ! พวกคนไม่ดี! พ่อกลับมาแล้วจะตีพวกแก!”
เธอสะบัดมือเฉินหว่านซิงออก แล้ววิ่งขาสั้น ๆ เข้าใส่หลิวเหล่าซาน กำปั้นเล็กทั้งสองข้างทุบขาเขาไม่ยั้ง
“คนไม่ดี! คนไม่ดี! บอกให้ผลักฉันทำไม! บอกให้รังแกแม่ฉันทำไม!”
หลิวเหล่าซานโดนเด็กหญิงตัวน้อยทุบไปสองที ก็ชะงักงันก่อนจะโกรธขึ้นมาทันที เขาถูกเด็กตัวแค่นี้ต่อยเข้าให้แล้ว
เขายกขาขึ้น ทำท่าจะเตะออกไป
“ถังถัง!”
เฉินหว่านซิงแทบสิ้นสติ รีบพุ่งเข้าไปคว้าถังถังกลับมา แล้วใช้ตัวเองบังไว้ทั้งร่าง หันหลังให้หลิวเหล่าซาน
“ขอร้องล่ะ...อย่าตีเด็กเลย...ขอร้อง...”
ขาข้างนั้นกำลังจะเตะมาถึงตัวอยู่แล้ว
แต่ทันใดนั้น!
“หลิวเหล่าซาน! แกกล้าเหรอ!”
เสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดดังสนั่นมาจากนอกประตูรั้ว
เสียงนั้นทำให้ดินบนกำแพงรั้วร่วงกราวลงมา
หลิวเหล่าซานชะงัก ก่อนหันขวับไปมองโดยไม่รู้ตัว
แต่ยังไม่ทันเห็นตัวคน เขาก็เห็นกำปั้นพุ่งเข้ามา