ฉินเสี่ยวเยี่ยนเบะปากแล้วหดตัวกลับไป ก่อนจะหันไปกระซิบกระซาบกับถังถัง เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองคุยกันงึมงำ ไม่รู้กำลังวางแผนอะไรอยู่
ฉินฮ่าวอุ้มถังถัง ส่วนเฉินหว่านซิงถือของ ทั้งสามคนเดินกลับบ้าน
ถังถังนอนพาดอยู่บนไหล่ฉินฮ่าว มือเล็ก ๆ กำคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้ แล้วฮัมเพลงเด็กด้วยเสียงอ้อแอ้ ทำนองเพี้ยนจนฟังแทบไม่ออก
ฉินฮ่าวใช้มือข้างหนึ่งประคองลูกสาว ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงแกว่งไปมา ปากก็ฮัมเพลงฮิตจากแอปวิดีโอสั้นในยุคหลัง
“เธอรักฉัน~ ฉันรักเธอ~ ร้านไอศกรีมหิมะหวานแสนหวาน~”
ทำนองเพี้ยนไปไกลจนกู่ไม่กลับ ถังถังฟังอยู่ครู่หนึ่งก็เงยหน้าถามขึ้นมา “พ่อจ๋า พ่อร้องเพลงอะไรเหรอ?”
“เพราะไหมล่ะ?”
“เพราะค่ะ! เพราะกว่าที่อาร้องอีก!”
“แน่นอนสิ สมัยก่อนพ่อเป็นเจ้าพ่อไมค์ในคาราโอเกะเลยนะ”
“เจ้าพ่อ...ไมค์คืออะไรเหรอ?”
“ก็...คนที่ร้องเพลงเก่งที่สุดไง”
ดวงตากลมโตของถังถังเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม “พ่อเก่งที่สุดเลย!”
ฉินฮ่าวยิ้มภูมิใจจนแทบยกคิ้วขึ้นไปถึงเพดาน
เฉินหว่านซิงเดินอยู่ข้าง ๆ ฟังบทสนทนาของพ่อลูกที่พูดกันคนละเรื่องแล้วเม้มปากอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดไม่ไหว หันหน้าไปแอบหัวเราะ
ฉินฮ่าวเหลือบเห็นเข้าพอดี ในใจก็เบิกบานสุด ๆ
เขาแอบปล่อยมือข้างหนึ่งออกมา หวังจะเอื้อมไปจับมือเฉินหว่านซิง
เฉินหว่านซิงรู้ตัว รีบขยับมือหนีไปด้านข้างแล้วถลึงตาใส่เขา แต่ไม่ได้โกรธ แค่พูดเสียงเบาว่า