เขาหันไปตะโกนใส่หวงเหล่ยทันที “หวงเหล่ย! อย่าไปฟังมันพล่าม! มันกำลังยุให้เราแตกคอกัน! พวกเราฆ่ามันแล้วโยนศพลงทะเล สถานีรักษาความสงบจะไปสืบอะไรได้! อีกอย่าง พวกเราก็มีเรื่องแค้นกับมันเหมือนกัน ถ้าสถานีรักษาความสงบไล่ถามทีละคน ไม่มีใครหนีรอดหรอก!”
“หลิวเหล่าซาน พูดแบบนี้ไม่ถูกแล้วนะ”
ฉินฮ่าวรีบขัด เขาจ้องตาหวงเหล่ย “พี่หวง ลองคิดดูดี ๆ จริง ๆ แล้วฉันกับพี่ก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกันมากมาย ตอนเช้าแค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น เอาอย่างนี้ รถเจียหลิง 70 คันนี้พี่ขี่ไปได้เลยตอนนี้ แล้วฉันให้เงินอีก 500 หยวน ถือเป็นค่าชดเชยเรื่องเมื่อเช้า พาพวกพี่น้องของพี่กลับไปซะ ดีไหม?”
พูดพลางถอยหลังไปสองก้าว แล้วจอดมอเตอร์ไซค์ไว้บนพื้นที่ว่างระหว่างคนทั้งสองฝ่าย
แถมยังวางเงิน 500 หยวนลงบนเบาะรถด้วย!
โชคดีที่เขายังใช้เงินไม่หมด
ฉินฮ่าวรู้ตัวดี
ก่อนหน้านี้ถึงเขาจะต่อยเก่งแค่ไหน ก็ยังรับมือได้แค่สองสามคน ถ้าต้องเจอคนเจ็ดคนครึ่งที่ตั้งใจจะฆ่าเขา เขาคงจบเห่แน่
ขอแค่เกลี้ยกล่อมหวงเหล่ยกับพวกอีกสองคนได้ ฝั่งตรงข้ามก็จะเหลือคนของหลิวเหล่าซานแค่สี่คนครึ่ง เขามั่นใจว่าหนีได้
อีกอย่าง เงินทองย่อมล่อตาล่อใจ มอเตอร์ไซค์คันนี้ราคาตั้งพันกว่าหยวน ยังไม่นับเงินก้อนนั้นอีก!
หลิวเหล่าซานจะยอมให้หวงเหล่ยเอาไปง่าย ๆ เหรอ?
ถ้าทำให้คนสองกลุ่มนี้แตกคอกันได้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่!
เป็นอย่างที่คิด!
หวงเหล่ยจ้องมอเตอร์ไซค์ แล้วมองเงิน 500 หยวนที่วางอยู่บนเบาะ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
ลูกน้องวัยรุ่นสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็จ้องมอเตอร์ไซค์ตาไม่กะพริบ แทบจะตาเป็นประกายวาววับ