ฉินเสี่ยวเยี่ยนนั่นเอง!
พอได้ยินเสียง เธอก็เป็นคนแรกที่วิ่งออกมา
แวบเดียวก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์เงาวับ ดวงตาเบิกกว้างเป็นวงกลมทันที
“พี่สาม! นี่คือมอเตอร์ไซค์ในตำนานเหรอ? สวยจัง!”
เด็กหญิงพูดพลางลูบคลำด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม
ถังถังชะโงกหน้าเล็ก ๆ ออกมาจากด้านหลังเธอด้วย ขาสั้น ๆ สับวิ่งเข้ามา แล้วทำตามอย่าง ดึงชายเสื้อฉินฮ่าวไว้
“มอเตอร์ไซค์! ถังถังอยากนั่งด้วย!”
ด้านหลังพวกเธอยังมีเด็กผู้ชายวัยกำลังโตตามมาด้วย เขาหน้ากลม มือกำหนังสติ๊กไว้แน่น
เขาคือจางต้า จ้วง ลูกชายของป้าอ้วนบ้านข้าง ๆ
เดิมทีเขามาหาถังถังเพื่อเล่นด้วย แต่ตอนนี้กลับตะลึงจนตาค้าง อ้าปากกว้างเสียจนยัดหมั่นโถวเข้าไปได้ครึ่งลูก
“ฉินฮ่าว! นายใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว!”
ตอนนั้นเอง เฉินหว่านซิงได้ยินเสียงจึงรีบเดินออกมาสามก้าวรวบเป็นสอง เธอฟาดผ้าขี้ริ้วใส่แขนฉินฮ่าวทีหนึ่ง “นี่มันมอเตอร์ไซค์นะ! นายคิดว่าซื้อผักกาดขาวหรือไง?”
ฉินฮ่าวเซถลาไปข้างหนึ่ง ยังไม่ทันได้พูดอะไร ถังถังก็ลุกพรวดขึ้นมา ขาสั้น ๆ กางออก เงยหน้าตะโกนใส่แม่
“แม่! ห้ามตีพ่อ! พ่อเป็นคนดี!”
เฉินหว่านซิงชะงักไป
เห็นแม่ไม่พูดอะไร ถังถังก็ยิ่งได้ใจ เท้าเอวแล้วพูดเสริมด้วยเสียงเด็กเล็ก “พ่อซื้อรถคันใหญ่ พาถังถังไปเที่ยว! แม่ใจร้าย!”
ฉินฮ่าวก้มมองลูกสาว ในใจก็สุขใจสุด ๆ
ลูกสาวคนนี้ไม่เสียแรงที่รักจริง ๆ
“ได้ยินไหม?” เขากางมือใส่เฉินหว่านซิง “ลูกสาวเราพูดแล้วนะ”