หากต้องการเปลี่ยนตัวตน สิ่งแรกที่ต้องมีก็คือเสื้อผ้าสักชุด หรือที่เรียกว่าข้าวของเครื่องใช้ติดตัว
คนโบราณกล่าวไว้ว่า ให้เกียรติแพรพรรณก่อน แล้วค่อยให้เกียรติคน ความหมายที่แท้จริงของประโยคนี้ก็คือ ในยุคโบราณ เจ้าแต่งกายเช่นไรก็ย่อมเป็นคนชนชั้นนั้น
สองวันมานี้ จากการพูดคุยกับเฉินเอ้อหลาง หลินเยวียนได้ความรู้เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ในราชวงศ์ต้าหยงนี้ ชาวบ้านสามัญไม่มีสิทธิ์สวมเสื้อผ้าหลากสี เสื้อผ้าแต่ละสีกำหนดไว้ตามลำดับขั้นของชนชั้น
มีการแบ่งแยกอย่างเข้มงวด แม้แต่เฉินเอ้อหลางก็เป็นเพียงชาวบ้านชั้นล่างคนหนึ่ง จึงไม่รู้รายละเอียดนัก รู้แค่ว่าอย่างไรเสียอย่าสวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาดก็พอ
แน่นอนว่าชาวบ้านเองก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เพราะพวกเขาไม่มีปัญญาสวมอยู่แล้ว ประการแรกไม่มีสีย้อม ประการที่สองก็ไม่มีปัจจัยพร้อม หากมีผ้าสักผืนพอคลุมกายได้ ก็ถือว่าเป็นครอบครัวมั่งคั่งแล้ว
จากนั้นหลินเยวียนก็นึกวิธีการหนึ่งขึ้นได้ หากต้องการก้าวออกไป ขั้นแรกก็คือต้องแลกเปลี่ยนซื้อขาย
ทุนที่มากที่สุดของเขาในตอนนี้คืออาหารรวมมิตร กล่าวคือมีเสบียงกินทุกวัน
สิบเก้าหยวนแปดเจี่ยว แม้จะไม่มาก แต่ก็พอประทังให้กินอิ่มได้ ต้องขอบคุณเหม่ยถวน ขอบคุณหวังซิงจริง ๆ
หลายวันมานี้หลินเยวียนไม่หิวโหยเท่าเดิมแล้ว จึงสะสมเสบียงไว้ได้ไม่น้อย อย่างเช่นหมั่นโถวกับน้ำเชื่อม
นับตั้งแต่ในวัดเหลือเพียงเฉินเอ้อหลางกับหลินเยวียนสองคน ความกล้าของหลินเยวียนก็เพิ่มขึ้นมาบ้าง อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ อีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดร้าย อย่างน้อยพอจะนับว่าเป็นคนที่เชื่อถือได้