เฝ้าสังเกตอยู่นาน ในที่สุดหลินเยวียนก็ตระหนักชัดในความเป็นจริง ที่นี่ไร้ซึ่งกฎหมาย ไม่มีการสอดส่องดูแล ยิ่งไม่มีมือปราบ หากถูกปล้นชิงหรือทำร้าย ย่อมไม่มีผู้ใดออกหน้าแทน
เดิมทีเขายังคิดคำนวณจะอาศัย "วิทยาการล้ำสมัย" ในอาหารรวมมิตรไปแลกกับเงินทองจากตระกูลมั่งคั่ง
แต่บัดนี้ความคิดนั้นล้มเลิกเสียแต่เนิ่น ๆ เถิด
สามัญชนไร้ความผิด แต่การครอบครองหยกงามกลับนำภัย เปิดเผยความลับย่อมไม่ใช่การแลกเปลี่ยน หากแต่คือหนทางสู่ความตาย
จากประตูเมืองถึงศาลาร้างยังมีระยะทางอีกไกล พละกำลังของหลินเยวียนใกล้หมดสิ้น
เดิมทีที่มา ก็เพื่อจะดูว่าสามารถเข้าเมืองได้หรือไม่ และสืบข่าวคราวข้อมูล
ยามนี้จิตใจที่แขวนค้างก็สมควรหมดหวังเสียที
โชคยังดีที่ชุดแต่งกายของเขานี้ ในสายตาคนอื่นล้วนเป็นเพียงผู้อพยพยากไร้ ตลอดทางจึงไม่มีใครใส่ใจ
เมื่อเดินผ่านศิลาเขียวผืนใหญ่ หลินเยวียนก็หมดแรงเดินต่อจริง ๆ
เขาเอนกายพิงหิน เรียกหน้ารายการสั่งอาหารที่ลอยขึ้นมา
ในใจมีเพียงความคิดเดียว ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ อิ่มท้องคือเรื่องใหญ่ที่สุด
[ยอดคงเหลือ: 19.80 หยวน]
[จำนวนครั้งที่สั่งอาหารได้วันนี้: 1]
หลินเยวียนตั้งสมาธิปัดหน้าจอลง หน้ากระดาษกลับเลื่อนตาม ข้าวราด บะหมี่ เบอร์เกอร์ โจ๊กขาว ล้วนมีครบครัน
เมื่อวานหิวจนตาลายมิได้ดูให้ละเอียด วันนี้ได้ลอง เขาพลันฮึกเหิม
เขาลองกดเข้าร้านหนึ่ง นำ “ชุดโจ๊กขาวกับหมั่นโถว” ราคาหกหยวนเก้าเจี่ยวใส่ในตะกร้า หน้ากระดาษกลับมิได้ชำระเงินโดยตรง
หัวใจหลินเยวียนเต้นรัว ถอยออกมา แล้วเข้าร้านหมีเสวี่ยปิงเฉิงอีกแห่ง สั่งน้ำมะนาวเย็นชื่นใจหนึ่งแก้วราคาสี่หยวน
ตัวเลขในตะกร้าขยับขึ้นทันที รวมเป็น 10.90 หยวน
หลินเยวียนตื่นเต้นจนเกือบจะคุกเข่าให้กับระบบนี้
สั่งข้ามร้านได้!
นั่นหมายความว่าที่เรียกว่า “หนึ่งครั้ง” มิใช่ซื้อได้เพียงอย่างเดียวต่อวัน หากแต่เป็นวงเงินใช้จ่ายรวม 19.8 หยวนต่อวัน
ตราบใดไม่เกินงบ จะผสมผสานอย่างไรย่อมแล้วแต่ใจ แต้มต่อในการมีชีวิตรอดพลันเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
เขาไล่ดูต่อไป สายตาจับจ้องที่ “หมั่นโถว”
ของนี้หยาบหยามอิ่มท้อง ไม่ทำให้ท้องเสียง่าย และที่สำคัญ นำออกมาง่ายต่อการอธิบายกว่าหม่าล่าทั่งน้ำมันแดงมากนัก
ทว่าเมื่อกดดูแล้ว ใบหน้ากลับดำทะมึน
หมั่นโถวธรรมดาไม่กี่ลูกราคาพุ่งห้าหกหยวน
หากเป็นเมื่อก่อน เงินเพียงเท่านี้ไม่ใช่สิ่งใด แต่บัดนี้ 19.8 หยวนที่เติมเงินไม่ได้นี้คือชีวิตของเขา
เปรียบเทียบกันแล้ว หมีเสวี่ยปิงเฉิงช่างมีจิตเมตตาดุจพระโพธิสัตว์
น้ำมะนาวราคาสี่หยวนไม่เพียงแก้กระหาย หากยังเลือก “เพิ่มน้ำตาล” หรือลดน้ำตาลได้
นี่ถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับหลินเยวียน ในยุคโบราณ เกลือ น้ำตาล ล้วนเป็นของหายาก
ทั้งน้ำตาลยังช่วยเติมพลังได้อย่างรวดเร็ว เมื่อก่อนสั่งเครื่องดื่มนี้อาจหวานเลี่ยนเกินไป แต่ยามนี้กลับผสมน้ำดื่มได้
เมื่อค้นคว้าอยู่ครู่หนึ่ง หลินเยวียนก็พบว่าหน้าการทำงานนี้เหมือนกับอาหารรวมมิตรในครั้งก่อนไม่มีผิด เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถข้ามไปหน้าอื่นได้
หากไม่เช่นนั้น เงิน 19.8 นี่อย่างน้อยก็พอซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักสิบซองจากซูเปอร์มาร์เก็ต
เช่นนั้นจะอยู่ได้นานขึ้นอีก
หรือซื้อไฟแช็กสักอัน กับของสารพัดอีกมาก ล้วนดีกว่าตอนนี้
ในหัวของหลินเยวียนคำนวณส่วนผสมอย่างรวดเร็ว แต่พอเห็นตัวเลข 19.8 แล้ว อดโมโหขึ้นมาไม่ได้
บัดซบ ครานั้นทำไมข้าถึงไม่เก็บเงินไว้มากกว่านี้
ต่อให้มีสัก 198 ก็คงไม่ย่ำแย่ถึงเพียงนี้
แต่ว่ายามนี้คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ควรรีบกินให้อิ่มหนำเสียก่อน
หลินเยวียนตัดสินใจเลือกเมนูทันที ชุดโจ๊กขาวกับหมั่นโถวหนึ่งชุดหกหยวนเก้าเจี่ยว หมั่นโถวแข็งอีกสองลูกสี่หยวนเก้าเจี่ยว เติมน้ำมะนาวเย็นชื่นใจอีกสองแก้วสี่หยวน รวมยอดพอดีกับ 19.8 หยวน ใช้จนหมด
ที่สำคัญ กินหมั่นโถวกับน้ำแล้วคงไม่ถ่ายอีกกระมัง
[สั่งซื้อสำเร็จ]
[จำนวนครั้งที่สั่งอาหารได้วันนี้: 0]
สามลมหายใจผ่านไป ถุงอาหารหลายใบร่วงหล่นข้างมือ
โจ๊กขาวร้อนระอุและหมั่นโถว พร้อมเครื่องดื่มเย็นบรรจุขวดพลาสติกสีแดงขาวสลับอีกสองแก้ว
หลินเยวียนมองแก้วพลาสติกที่เปี่ยมด้วยรูปแบบอุตสาหกรรมสมัยใหม่ จิตใจพลันหนักอึ้ง
สะดุดตาเกินไป ของสิ่งนี้ไม่อาจปรากฏต่อหน้าผู้อื่นเด็ดขาด
เขารวบรวมถุงใส่เข้ามาในอ้อมอกอย่างรวดเร็ว ใช้เสื้อผ้าขาดคลุมไว้ แล้วรีบร้อนเปิดฝาโจ๊กขาว
โจ๊กค่อนข้างเหลว หมั่นโถวก็ไม่ใหญ่โต แต่กลิ่นหอมของข้าวที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก ในใจหลินเยวียนก็สงบลงอย่างแท้จริง
ด้วยสิ่งเหล่านี้ ชีวิตคงรักษาไว้ได้แล้ว